There is beauty in walking away

010 There is beauty in walking away

‘Je moet opkomen voor jezelf’, hoe vaak hoor je dat niet in je leven?

En dan denk je dat dit betekent: met je vuist op de tafel slaan, je stem verheffen, de ander overtuigen van je gelijk. Maar zoveel vaker betekent ‘opkomen voor jezelf’ je rug in stilte keren en de veldslag verlaten.

Weliswaar met opgeheven hoofd want opkomen voor jezelf betekent niet dat je strijd moet voeren. Je druipt niet af, zoals anderen denken. Maar je kiest vol vertrouwen en vol kracht je eigen weg. Je hebt hiervoor de goedkeuring van de ander niet nodig.

Om op te komen voor jezelf hoef je geen strijd aan te gaan met een ander.

Don’t waste your time trying to prove you’re a good person

038 Don't waste your time trying to prove you're a good person

De laatste tijd word ik me meer en meer bewust van het feit dat we ons zo graag bewijzen tegenover anderen. Vaak zonder dat we het beseffen…

We willen aan anderen tonen dat we een goede mens zijn, dat we betrouwbaar zijn, dat we een goede partner zijn, maar even goed een goede werknemer, iemand waarop je kan bouwen, iemand die kennis van zaken heeft, iemand die eerlijk is, iemand die hard kan werken, … En zo kunnen we nog een tijdje door gaan.

We willen vooral bewijzen dat we een goede mens zijn. Geleidelijk aan komt echter het besef dat je jezelf niet te veel mag vergeten, dat je jezelf niet uit het oog mag verliezen. En dan willen we onszelf terug opnieuw bewijzen. Bewijzen dat we ook assertief kunnen zijn, dat we voor onszelf kunnen opkomen, dat we echt wel ‘nee’ kunnen zeggen.

En zeker tegenover mensen die niet altijd zien wat je waard bent, die een ander beeld van je hebben, zeker tegenover hen willen we ons zo graag bewijzen. Dat ze het bij het verkeerde eind hebben…

Maar dan komt plots de volgende fase, uit het niets. Ik hoef me niet meer te bewijzen. Tegenover niemand. Ik hoef niet te bewijzen dat ik betrouwbaar ben, ik hoef niet te bewijzen dat ze het bij het verkeerde eind hebben, ik hoef niet te bewijzen wat ik waard ben.

Ik weet zelf wat ik waard ben. En dat is voldoende.

Ik mag gewoon zijn.

Net zoals deze vuurtoren, net zoals de natuur, net zoals de zon. Zij mogen ook gewoon zijn zonder zichzelf te moeten bewijzen.

In every drop of water, there is a story of life

015 In every drop of water, there is a story of life

Binnen kijken in andermans leven doen we allemaal op één of andere manier graag, ook al geven we het niet altijd toe. Toch heb ik een weinig uitgesproken interesse om alles van iedereen te weten, verre van zelfs. Ik weet nooit wanneer de buren thuis zijn. Ik weet zelden tot welke collega of buur een bepaalde wagen hoort. Allemaal zaken waar ik helemaal geen oog voor blijk te hebben… Ik heb genoeg aan mijn eigen leven.

Maar als ik op een terrasje zit, dan is het toch zalig om alle leven om je heen gade te slaan, even kijken hoe anderen met elkaar om gaan, hoe ze elkaar heel innig lief hebben of hoe ze om de ogenschijnlijk meest ‘banale’ reden met elkaar in discussie gaan. Maar uiteindelijk is het slechts een kleine ‘inkijk’ want wat achter muren en deuren gebeurt, ziet zelden het licht…

Op deze kade in Urk kan je heerlijk flaneren tussen vele honderden zeilbootjes. De ene al wat groter dan de andere. De ene al wat luxueuzer dan de andere. Sommige zelfs extravagant.

En voor je het beseft ben je alweer andermans leven aan het gadeslaan 🙂

A walk in the evening

36 A walk in the evening

Ik kan bijzonder genieten van een mooie avondwandeling, met een laagstaande zon, en met heerlijk uitgestrekte zichten. Dat kan bij mij in de omgeving zijn (in de uitgestrekte polders) of langs het strand.

Ondertussen heeft de herfst al lang zijn intrede gedaan, ook al werden we nog lang verwend met mooie avonden. Enerzijds wordt het vanaf nu wat ‘moeilijker’ om zo’n mooie avonden te beleven, vooral omdat het veel vroeger donker wordt en de tijd dus vaak ontbreekt.

Anderzijds kan de zon nog voor heel mooi en zacht licht zorgen tijdens  de herfst en de winter. Iets om naar uit te kijken op de dagen dat er tijd voor handen is, en het weer wil mee zitten.

Intussen geniet ik nog na met deze mooie foto…

Straight roads do not make skilful drivers

004 Straight roads do not make skilful drivers

Gehavende klompen, met butsen en krassen. Ze wijzen op een geleefd leven. Deze mensen hebben niet gekozen voor een snelweg, maar voor mooie, trage aardewegen met hier en daar een put en een steen op de weg. Weliswaar wegen die ook geflankeerd worden door kleurrijke bloemen, waar je even op adem mag komen en mag genieten van een mooi uitzicht. Wegen waar je je tijd mag nemen om het leven te ervaren…

De putten en de bulten vervloeken we onderweg meer dan eens, maar ze maken ons tot wie we zijn. Het zijn die wegmarkeringen die levenswijsheid creëren. Zij zorgen er voor dat we andere beslissingen durven nemen dan vroeger, dat we met meer mededogen naar het leven en naar onszelf kijken.

Ook al verlangen we vaak naar die geasfalteerde snelweg, zonder putten en zonder hindernissen. Het is echter een weg zonder kleurrijke bloemen langs de weg, een weg waarop we voorbij ‘moeten’ flitsen , waar we niet even aan de kant mogen staan om van het mooie te genieten, waar we de tijd niet mogen nemen om even te vertragen.

Met ouder worden leer je die authentieke wegen beter te waarderen… We nemen vrede met de kleine oneffenheden en de vele bochten, omdat deze wegen nu eenmaal een veel grotere levenswaarde herbergen…

At the end of the day

37 At the end of the day, give up your worries

Op het einde van de dag wordt het licht zachter, krijgt alles een warmere gloed.
Op het einde van de dag verdwijnt de drukte, keert iedereen terug naar z’n eigen cocon.
Op het einde van de dag worden de schaduwen langer.

Op het einde van de dag komen de stilte en de rust stilaan terug.
Op het einde van de dag wordt alles anders…

Het einde van de dag maakt zich op voor de nacht.

Magic happens

33 Magic happens 4

Ooooh yessss, magic happens 🙂 Absolutely!

Een mooie zomerse en windstille avond. Een perfecte avond om de vuurtoren van Nieuwpoort bij avondlicht te fotograferen. Dat staat al zo lang op m’n lijstje om eens te doen…

Maar ’s avonds komt de bewolking opzetten. De wolken besluiten weer roet in het eten te gooien (denk ik). En dus besluit ik terug huiswaarts te keren. Tot ik bijna bij de wagen ben, een laatste blik op de vuurtoren werp en plots zie in welk magisch licht de vuurtoren baadt. Als een bezetene ren ik terug richting de vuurtoren om dat mooie licht te kunnen vangen, in de hoop nog op tijd te zijn, vooraleer het te laat is.

Wat een magische avond. Het licht verandert voortdurend. Het wordt steeds mooier. Ik ben met verstomming geslagen. Zoveel mooier en warmer dan ik had kunnen hopen…

Zo mooi, dat je achteraf beseft dat wel iemand zal denken dat je aan de kleuren hebt zitten ‘foefelen’. Of iemand anders die zegt ‘een zoveelste zonsondergang’. Het zij zo. Voor mij was het een magische avond en dat blijft nog steeds zo als ik de foto’s opnieuw bekijk.

Eén foto doet deze keer onrecht. Laat ik er maar een soort ‘timelapse’ van maken…

Enjoy the magic 🙂

31 Magic happens 232 Magic happens 333 Magic happens 434 Magic happens 535 Magic happens 6

The biggest challenge of life is to be yourself…

011 The biggest challenge of life is to be yourself

The biggest challenge of life is to be yourself in a world that is trying to make you like everyone else.

Ik vertoef vaak in een wereld waar ‘spreken’ de norm is, waar ‘luidruchtig’ zijn meer aanvaard wordt dan iemand die wat stiller is van aard. Een wereld waarin ‘zot doen’ als het nieuwe walhalla wordt beschouwd. Hoe zotter, hoe liever men het heeft. Hoe meer lawaai, hoe beter.

En dan is het niet eenvoudig om jezelf te zijn, te worden of te blijven. Toch niet als je wat anders bent. Als je wat stiller van aard bent.

Het is dan een grote uitdaging om jezelf tot bloei te brengen op je eigen manier. Om te genieten van datgene wat jou gelukkig maakt, waar je vrolijk van wordt, waar je hart een vreugdesprong van maakt. Ook al wijkt het zo ver af van datgene wat gangbaar is, van datgene wat zovelen als ‘normaal’ beschouwen.

Maar geleidelijk aan creëer je de durf om de wereld te laten draaien zoals ze is, de durf om je eigen weg te gaan…

Het paard van Marken

003 Het paard van Marken

Het mooie van een foto is dat het niet alleen een weergave van een bepaald beeld is, maar dat het ook opnieuw de sfeer van het moment terug naar boven brengt.

Marken is een schiereiland in het noorden van Nederland. Je plaatst er je wagen in het begin van het eiland, verdere verplaatsingen doe je er te voet of met de fiets. Deze vuurtoren bevindt aan de andere kant van het schiereiland waardoor het niet platgelopen wordt. De meeste mensen blijven hangen in de haven (dicht bij het parkeerterrein). Nochtans is het de wandeling dubbel en dik waard.

Het weinige volk maakt de sfeer bij de vuurtoren bijzonder. De vuurtoren kreeg de naam ‘het paard van Marken’ en wordt nog steeds bewoond.

Wat een ongelooflijke plaats om daar te wonen. Rondom rond alleen maar water, waar je de natuur van zo dicht bij kan beleven en de seizoenen intens kan ervaren, de seizoenen zoals ze zijn. Een immense rustige vlakte in de zomer, met vele bootjes die op en neer varen. Woeste stormen in de herfst. Kruiend ijs in de winter die er veel kouder is dan bij ons (in West-Vlaanderen). De lente die terug voor rustiger water zorgt.

En dan een veelheid van schitterend licht. In elk seizoen anders. Op elk moment van de dag anders. Telkens een andere zonsopgang en zonsondergang…

Wat een unieke plek om daar te wonen en te leven.