Life does not have to be perfect to be wonderful

23 Life does not have to be perfect to be wonderful

Is deze foto perfect? Nee, absoluut niet. Elke (amateur-)fotograaf heeft zonder nadenken meer dan één opmerking of werkpunt. Maar dat geeft niet. Meer zelfs, het interesseert me niet (meer).

Voor mij is deze foto wel “wonderbaarlijk mooi”. Omdat de foto de sfeer van het moment uitstraalt, de magie van de lente. Een lentewandeling op een zalige zondagmorgen. De zon die eindelijk wat warmte geeft. De vogels die vrolijk fluiten. De bloemetjes die stilaan open bloeien, met nog wat regendruppels van de voorbije nacht.

De lente die aan het ontluiken is. Een zalig gevoel. En deze foto belichaamt dat gevoel helemaal. Ik streef geen perfectie na. Ik geniet van de natuur die wonderbaarlijk mooi is. En deze foto herinnert me aan dat moment.

The earth laughs in flowers

22 The earth laughs in flowers

De natuur heeft me altijd al kunnen bekoren. Ik vertoef er heel graag omwille van de rust en de stilte. Maar ook de kleurenpracht spreekt me enorm aan.

Bij het fotograferen beperkte ik me meestal tot opnames van het landschap. Zelden liet ik me verleiden tot detailopnames van bloemen of vlinders. Maar naarmate de jaren verstrijken, kriebelt het meer en meer om deze tak van de fotografie ook te beoefenen.

De voorjaarsbloeiers leken me de ideale gelegenheid om hiermee te starten. En ik moet bekennen dat ik hier nog wat zoekende ben. Het is duidelijk een onderwerp waar ik minder ervaring mee heb.

Maar toch ben ik heel blij met dit eerste resultaat. Omwille van de zachte kleuren. Maar ook omwille van de compositie met de herhaling.

Ik denk dat ik de komende weken die voorjaarsbloeiers nog een bezoekje zal brengen…

Everyone has a story to tell

007 Everyone has a story to tell

Ik fotografeer zelden verlaten plaatsen. Mijn voorkeur gaat meer uit naar het ‘mooie’ in de wereld, waarbij kleuren meestal prominenter aanwezig zijn.

Onlangs kreeg ik echter de mogelijkheid om Fort 7 in Wilrijk te bezoeken onder leiding van een gids. Ik besloot deze aangelegenheid toch maar aan te grijpen. Zonder verwachtingen ging ik er naar toe. Niet wetende wat me te wachten stond.

Het licht viel bijzonder mooi binnen in het fort waardoor ik al snel besloot om hiervan gebruik te maken. Bijna alle composities die ik die dag maakte waren een spel van licht en schaduw.

Bovenstaande foto spreekt me heel erg aan. Het licht werpt een kleine blik op het verleden. Een verleden dat echter verborgen blijft in de schaduw. De bladeren benadrukken de vervlogen tijd.

Op zoek naar het verhaal uit het verleden. Een verhaal zoals iedereen een eigen verhaal heeft. Het ene al droeviger dan het andere. Het ene troostrijker dan het andere.

Lost in the fog

Lost in the fog

De Pilatus is een gebergte dat dicht bij Luzern in Zwitserland ligt. Je hebt er een prachtig panoramisch uitzicht over het Vierwoudstedenmeer.

Ten minste als de weergoden je goed gezind zijn.
Ten minste als de weersvoorspellingen doen wat ze beloofd hebben.
In het andere geval zie je niets. Of bijna niets.

Na de teleurstelling komt er de verwondering van wat je in de plaats krijgt. Want dat ‘niets’ mag je heel letterlijk nemen. Je zit hoog op de top van een berg en je bent volledig omgeven door wolken (links, rechts, boven én onder). Alles verdwijnt in het niets. Een heel bijzondere en mysterieuze ervaring.

Een prachtige herinnering die je niet in woorden kan omschrijven.

Bovenstaande foto is er één van ‘geluk’. Enkele seconden later (jawel, seconden) en ik had een foto met enkel maar mist 🙂

Kalmthoutse heide

006 Kalmthoutse heide

Het doel van deze blog was, en is nog altijd, er vaker op uit te trekken en genieten van het mooie dat deze wereld ons te bieden heeft. Waarheen… dat doet er eigenlijk niet toe. Vorig jaar bleek de zee een grote aantrekkingspool te zijn. Ik trok meerdere keren naar de Belgische, Franse en Nederlandse kust.

Dit jaar ben ik begonnen met natuurgebieden in eigen land te ontdekken. En het zou wel eens kunnen dat dit de rode draad doorheen dit jaar wordt.

De Kalmthoutse heide kende ik natuurlijk van naam, maar ik was er nooit eerder geweest. Tijd om hier verandering in te brengen. En het is me bijzonder goed bevallen. Mooie weidse natuur. Stilte om je heen. Variatie alom.
Er stond een koude wind maar de zon verlichtte met regelmaat enkele bomen of een stukje landschap. En dat geeft natuurlijk extra cachet aan een foto.

Ik krijg heel veel goesting om er in de zomer, wanneer de heide bloeit, nog eens opnieuw heen te gaan. En met een prachtige zonsopgang moet dat bijzonder zijn. Maar in de zomer betekent een zonsopgang beduidend veel vroeger opstaan. Ik ben benieuwd of me dat zal lukken 🙂 De Kalmthoutse heide ligt immers niet om de hoek. Dat betekent extra vroeg opstaan 🙂

P.S.: Na publicatie van deze blog, blijkt dat ik wel al eens in de Kalmthoutse heide was. Vroeger, als kind. Ik herinner me wel degelijk een ‘wandeling in zand’. Alleen was ik me er niet van bewust dat deze wandeling zich op deze plaats voor deed.
Dankzij deze blog (en het geheugen van iemand anders) is mijn geheugen nu ook weer verder aangevuld 🙂

Time you enjoy wasting, was not wasted

2018 Castelré 04

Als mens hebben we ook het recht om ons af en toe bezig te houden met zogenaamde nutteloze zaken. Zaken die een ander of de maatschappij niet dienen, bezigheden die niets opbrengen. Tijdverspilling in de ogen van anderen.

Zoals wanneer ik op een ontiegelijk vroeg uur op sta om naar een andere kant van het land te rijden. Om er een zonsopgang te zien. Die uiteindelijk niet echt plaats vindt omwille van de bewolking (ondanks voorspelde opklaringen). Ongelooflijk nutteloos op zich. Tijdsverspilling voor de meesten.

Maar geen haar op m’n hoofd dat er aan denkt om me daardoor te laten opjagen. Uiteindelijk breng ik een hele dag in de natuur door. En dat levert ook mooie plaatjes op.

En ja hoor, de tijd die je met plezier verspilt is geen verspilde tijd. Ik kan het beamen.

The beauty of a sunrise

21 The beauty of a sunrise

Ochtendstond heeft goud in de mond. En als vroeg opstaan op deze manier wordt beloond, dan doet dat extra veel plezier.

De zon kan ons veel leren. Haar schoonheid moet niet erkend worden om te blijven bestaan. Ze verandert niet van vorm en kleur om goedgekeurd te worden door anderen. Ze blijft zichzelf trouw. Zonder “oh’s” en “ah’s” wordt ze niet onzeker, verdrietig of boos. Net omwille van het feit dat ze zich niet heeft aangepast. Ze is wie ze is. Ze doet wat ze doet.

Een mooie les in deze maatschappij die bol staat van de afhankelijkheid van likes, waarin ‘beroemd zijn’ een nieuw beroep geworden is en waarin een ‘titel’ voor velen zo belangrijk is.

Tree of life

20 Tree of life

Een boom is een prachtig onderwerp om de vier seizoenen te illustreren. Een serie van vier foto’s waarbij je een mooie evolutie ziet.

Maar niet elke boom is even fotogeniek voor zo’n serie. In mijn ogen moet het om een statige boom gaan. Een boom die domineert in het landschap zodat de boom met alle aandacht gaat lopen. Zodat de vier seizoenen onmiddellijk in het oog springen.

Naar zo’n boom ga je niet op zoek. Zo’n boom vindt jou op een gegeven moment. En onlangs heeft deze boom mij gevonden. Onmiddellijk was er die klik: met jou wil ik die uitdaging  aangaan om de vier seizoenen te illustreren.

De winter. Een kale boom. En ergens al een klein beetje licht in de verte. De hoop op het ontluiken van nieuw leven.

Ik hoop jullie deze boom dus nog een aantal keren te laten zien. In een geheel nieuw daglicht.