De paardenvissers

05 De paardenvissers

Een bezoekje aan de paardenvissers stond al langer op m’n verlanglijstje. De garnaalvissers te paard uit Oostduinkerke werden door de Unesco eind 2013 opgenomen in de lijst van immaterieel cultureel erfgoed van de mensheid. Oostduinkerke is wereldwijd de enige kustplaats waar de garnaalvisserij te paard nog bestaat. Enkele jaren geleden waren er nog maar drie paardenvissers, nu zijn er terug 16.

Ik heb ontzettend veel bewondering voor deze harde stiel. De dag dat ik hen bezocht stond er heel veel wind. Zoveel wind dat iedereen, ik zelf ook, tegen de wind in moest beuken om vooruit te gaan. Maar zelfs in deze omstandigheden gaan ze te paard de zee in. Ongelooflijk met welke kracht paard én visser zich staande weten te houden in het woelige water…

Simple pleasure

06 Simple pleasure

Toen ik op het strand van Oye-Plage wandelde en dit tafereel zag, was ik helemaal vertederd.

Een verlaten strand met twee spelende broertjes die ontzettend veel plezier beleven, die helemaal opgaan in hun spel, die genoeg hebben aan elkaar én een plas water 🙂 En elke voorbijganger mag delen in hun enthousiasme. Het plezier spat ervan af.
Ze gaan zo op in het moment en het plezier dat de wereld om hen heen helemaal vervaagt.

Ik heb niet alleen getracht om hun enthousiasme vast te leggen, maar ik heb ook geprobeerd om de ‘luchtbel’ waarin ze vertoeven te benadrukken.

Wat een prachtig tafereel, zoveel enthousiasme, zoveel plezier, zoveel vreugde…

Noorderhoofd lighthouse in Westkapelle

Noorderhoofd lighthouse in Westkapelle

Een vuurtoren weet altijd mijn aandacht te trekken. Zeker als hij zo mooi en karaktervol is als deze in Westkapelle.  Deze behoort absoluut tot één van m’n favorieten. Prachtig aan de kustlijn gelegen, rustig en geduldig maar onverwoestbaar. Een vaste baken vol vertrouwen…

Ik was al vaker in Westkapelle en steeds opnieuw wist deze vuurtoren mij te bekoren. Ik wist al heel snel hoe ik hem op de foto wilde. Badend in een mooi licht zodat z’n karaktervolle uiterlijk helemaal tot z’n recht komt. Maar het licht zat niet altijd mee…

Dus reed ik deze zomer op een mooie zomerdag opnieuw tot in Westkapelle. Met het nodige geduld wachtend op het licht dat ik in m’n hoofd had. Maar hier was het alles behalve een straf om te wachten op dat ideale moment…

En toen kwam het licht zoals ik het wou 🙂 gevolgd door enkele meeuwen die het plaatje compleet maakten 🙂

Kan het nog beter: een prachtige dag afsluiten met deze foto…

On the road

04 On the road

Precies een jaar geleden startte ik deze blog met een eerste foto van Brugge. Het was m’n startpunt, eindpunt onbekend: ‘I don’t know where I’m going to, but I’m on my way‘.

Ben ik onderweg enkele hobbels tegen gekomen? Wellicht wel, elke weg bevat wel één of andere put of bult. Heb ik wel eens een zijweg bewandeld? Natuurlijk, eens kijken of daar ook wat ‘zoet’ te rapen valt…

Maar dat hoort er bij. Het doel was om onderweg nieuwe plaatsen te ontdekken, te genieten van de kleine hoekjes, even te pauzeren en al het mooie op te nemen. En daar ben ik absoluut in geslaagd.

Tevreden kijk ik vooruit op zoek naar nog meer mooie plaatsen 🙂

Happiness from a butterfly

09 Happiness from a butterfly

Ik heb niet zoveel met het fotograferen van dieren, vlinders of bloemen. Maar als zich niet alleen de gelegenheid voor doet, maar de omstandigheden lijken ook nog eens optimaal, dan zal ik me er bij toeval toch nog eens aan wagen. Zoals bij deze dagpauwoog.

Je zat daar zo mooi op deze kleurrijke bloem. Toen ik een eerste foto nam, bewoog je je een kwartslag. Klik. En opnieuw bewoog je je zodat ik een andere kant van je kon fotograferen. Dit herhaalde zich enkele keren totdat je, uit dankbaarheid voor de fotoshoot, uiteindelijk deze pose aan nam. Helemaal opengevouwen bleef je even zitten zodat ik deze prachtige opname kon maken.

Wel, vlinder, dankjewel voor dit mooie moment 🙂 Je bracht me aan het lachen met je ijdelheid en schoonheid.

Field of flowers

07 Field of flowers

In het voorjaar bezocht ik de tentoonstelling ‘Het verlangen naar Frankrijk’ van Michiel Hendryckx. Prachtige foto’s in een mooie historische omgeving en bijhorende teksten met een licht humoristische kwinkslag. Maar de foto’s inspireerden me ook om nieuwe plaatsen te ontdekken.

Zo ontdekte ik deze kapel in Tournehem. Een plaats die ik anders nooit ontdekt zou hebben, in een godvergeten dorp. Ongelooflijk hoe Michiel deze plaatsjes telkens opnieuw weet te ontdekken.

En natuurlijk wou ik deze plaats ook vastleggen. Maar dat leek minder evident dan gedacht. Omdat het originele beeld van Michiel te veel in m’n hoofd verankerd zat. Omdat ik de originele foto probeerde te kopiëren. Want dat was een succesformule gebleken. Toch? Voor hem, ja…

Dan is het een kwestie van dat beeld los te laten, de omgeving opnieuw te ontdekken en zelf op zoek te gaan naar het beeld dat bij mij past. En dat is uiteindelijk dit beeld geworden, waar ik tenslotte ook heel tevreden mee ben.

Het is zoals met het leven. Vaak houden we te veel vast aan het beeld zoals het leven zou moeten zijn. In de ogen van de maatschappij, in de ogen van de anderen, of soms zelfs in de ogen van onszelf. En dan is het moeilijker om ten volle te genieten van het leven.

Maar als je er in slaagt om je eigen levenspad te ontwikkelen, je eigen levensweg te creëren, los van ‘zoals het leven zou moeten zijn’, dan is het leven heel wat makkelijker. Maar het vraagt moed en lef om dat beeld zoals het leven zou moeten zijn los te laten…

Let me breathe

05 Let me breathe

Hoog op de top van de Cap Blanc-Nez, met de wind in de haren, de neus in de zeelucht, de geur van het zeewater, het ruisen van de golven, de warmte van de zon op de huid, ogen die ontspannen met die prachtige vergezichten 🙂

Eindeloos turen in de zee, afgewisseld met die mooie groene landschappen en de kliffen… Wat kan de natuur toch prachtig zijn.

Dit zijn van die uitstapjes waar je tonnen energie van krijgt, die eindeloos mogen duren en waar je steeds naar toe kunt terug keren omdat het nooit verveelt.

De foto’s zorgen dan voor mooie herinneringen waardoor het warme gevoel je terug opnieuw vervult… Instant geluk, keer op keer…

Story of a streetlife

05 Story of a streetlife

Elk straatbeeld heeft z’n eigen verhaal. Ongekend en onbekend.

Ik vind het prachtig hoe deze oudere man in al z’n glorie plaats neemt op dit bankje, midden op een plein in Maastricht. In alle rust genietend van het lezen van een boekje. Zich niet aantrekt van wat een ander denkt, zich niet aantrekt van wat er rondom hem gebeurt, zich al helemaal niet aantrekt dat er een kleine meute fotografen hem allemaal op de lens willen…

Ja, elke fotograaf die er bij was wilde deze man op de lens. Hij straalde een mooie fierheid uit. Fier om wie hij was. Ook fier op z’n leeftijd. Hij straalde een bepaalde gratie uit, een bepaalde rust. Rust dat het leven hem gebracht heeft. Rust om gewoon te zijn wie hij is. Maar evenzeer rust gevonden om dat wat er niet is…

Een voorrecht als je op zo’n mooie manier ouder mag en kan worden. Een voorrecht als je de wijsheid van ouder worden mag ervaren.