Never stop wondering

05 Never stop wondering

Jarenlang reed ik wekelijks langs dit steegje voorbij. Telkens beloofde ik mezelf er zeker eens te stoppen om dit op de gevoelige plaat vast te leggen. Uiteindelijk stopte ik er geen enkele keer…

Sinds mijn verhuis van twee jaar geleden kom ik er nog zelden langs. Tot ik er de laatste maand twee maal speciaal heen reed om dit steegje te fotograferen in verschillende weersomstandigheden. Een eerste keer in dichte mist: I walk on with hope in my heart. En deze keer onder een dun laagje sneeuw.

Voor deze foto trok ik er in m’n eentje op uit. Als je alleen op stap gaat of met iemand waarbij je stil kan en mag zijn, dan heb je veel meer oog voor het mooie van de natuur. Dan kunnen al je zintuigen genieten van deze pracht. Dan zie je de zachte kleuren door de sneeuw heen opduiken, dan zie je het bijzondere van deze boomstammen.

De trein zorgt voor een mooie omkadering waardoor het chaotische beeld op de achtergrond verdwenen is. Het zorgt voor rust in de foto waardoor de voorgrond beter tot z’n recht komt.

Ik hoef niet altijd omringd te worden door anderen… Het stelt me soms beter in staat om me te blijven verwonderen. Het gesproken woord hoeft niet steeds de bovenhand te hebben…

2 reacties op ‘Never stop wondering

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s