Our own little world

06 Our own little world

Het lijkt alsof dit koppel zich bevindt op een verlaten strand. Maar niets is minder waar. Achter mij krioelt het van het volk maar het was laag water waardoor maar weinigen de moeite namen om zich in het water te begeven.

Dit koppel trekt zich helemaal terug uit de massa en creëert hun eigen kleine wereld. Een wereld die enkel maar bestaat uit hun tweeën en de zee die zich voor hen uit strekt. Het toont dat ze blij zijn met elkaar als koppel, dat ze niemand anders nodig hebben om gelukkig te zijn. Ze genieten van hun eigen wereld.

Dat vind ik zo mooi aan de liefde. Dat je genoeg hebt aan elkaar…

The way to success

2017 Côte d'Opale 22

Succes gaat meestal gepaard met presteren en het bereiken van doelen die door anderen (of door de maatschappij) zijn opgesteld. Op werkvlak ben je succesvol als je prestaties leiden tot doelen die het bedrijf economisch ten goede komen. Je bent een succesvol fotograaf als je foto’s veel “likes” halen, of als je voldoet aan dat wat ‘anderen’ onder een ‘goede’ foto verstaan.

Zelden geven we een eigen definitie aan succes. Zelden bepalen we zelf wat voor onszelf succes betekent.

Voor mij is succes er in slagen om bepaalde waarden te integreren in mijn persoonlijke levenswandel. Kernwoorden die deze waarden omschrijven zijn ‘genieten’, ‘rust’, ‘stilte’ en ‘op een eigen creatieve manier uiting geven aan mezelf en het mooie in deze wereld’. Waarbij het referentiepunt steeds vaker mezelf is en steeds minder de ander. Waarbij ‘plezier’ en ‘genieten’ steeds vaker het uitgangspunt zijn, en ‘presteren’ steeds minder. Zonder dat ik daarvoor erkenning moet krijgen van een ander. Gewoon voor mezelf.

Het is tijd om de veilige haven te verlaten en de wijde wereld in te trekken…

Something beautiful is on the horizon

2017 Nieuwpoort 02

Naar de horizon staren vind ik ongelooflijk rustgevend. Mensen zoeken vaak rust in meditatie of yoga. Maar niets is effectiever dan het turen naar de horizon. Alleen of met z’n twee.

Het is de beste manier om muizenissen uit m’n hoofd te verdrijven. Staren naar de horizon, weidse vergezichten, de ruimte van de natuur om je heen…

Na een tijdje vertraagt je ademhaling en voel je de rust in je weer keren. Zonder iets te moeten forceren. Zonder je op iets te moeten focussen. Het gaat van zelf. Het laadt de batterijen weer op.

Die horizon heeft iets magisch…

Blériot-Plage

2017 Côte d'Opale 13

Deze foto nam ik op een strand in de buurt van Calais: Blériot-Plage. Het strand werd vernoemd naar de bekende luchtvaartpionier Louis Blériot. In 1908 slaagde deze man er als eerste in om het Kanaal tussen Frankrijk en Engeland over te steken met het vliegtuig. Niet ver hiervandaan steeg hij op vanuit een weiland.

Toen ik op het strand aan kwam was er net een onweer voorbij gekomen. Maar stilaan trok de lucht open waardoor deze mooie wolkenpartij ontstond. In combinatie met de onregelmatige en ongelijke strandcabines zorgt het voor een ‘kleurrijke’ zwart-wit foto.

Rivierenhof Deurne

2017 Deurne 04

Vorige week trok ik met een fotografie-maatje naar het Rivierenhof in Deurne. Ik kende het park van naam maar was er nog nooit eerder geweest.

Een zonnige herfstdag wachtte op ons. De zon kleurde alles in een prachtig herfstlicht. Zo konden we een leuke herfstwandeling afsluiten met enkele mooie kleurrijke foto’s.

Het Rivierenhof is een mooi groot park waar het fijn is om in rond te wandelen. Alleen jammer dat je er zo weinig van de natuur hoort. De auto’s in de omgeving verstoren er de prachtige natuurgeluiden.

Libel

13 Libel

Eerder plaatste ik al een foto van op De Kesselse Heide. Deze foto nam ik tijdens dezelfde wandeling in het natuurgebied.

De natuurgids wees ons regelmatig op kleine dieren of paddenstoelen. Al snel werd duidelijk dat hij een geoefend oog heeft. Hij ‘keek’ niet alleen maar ‘zag’ ook. De andere deelnemers en ik zelf liepen veel vaker voorbij al die mooie onderwerpen. Ze waren vaak zo klein dat we er geen oog voor hadden.

Maar dankzij dat geoefend oog van de natuurgids slaagde ik er toch in deze libel op een takje te kunnen fotograferen. En daar ben ik heel blij mee. Des te meer omdat het fotograferen van dieren niet echt m’n specialiteit is.

Leren kijken en bijgevolg iets zien levert veel mooie momenten op in het leven, veel zoete herinneringen om te fotograferen.

Een foto zonder mensen en zonder golven

12 Een foto zonder mensen en zonder golven

Een zachte avond was voorspeld. Dus trok ik richting Nieuwpoort en zocht ik een mooie plaats om me op te stellen. Ik koos een golfbreker uit, plaatste m’n statief, maakte een compositie en stelde de nodige instellingen in. En toen… koos een groep jonge enthousiastelingen dezelfde golfbreker uit als hun favoriete speelterrein…

Al gauw knoopten ze een gesprek aan. Of ze me konden plezieren door voor mij te poseren? Of konden ze een foto van mij maken? Ik maakte hen vriendelijk duidelijk dat ik voor een foto ging zonder mensen. Verbaasde blikken alom. Hoe kan een foto zonder mensen interessant zijn? Ze vroegen wat ik dan wel wilde fotograferen? ‘Een foto zonder golven…’ probeerde ik. Nog meer verbaasde blikken.

Uiteindelijk maakten ze allemaal plaats zodat ik m’n foto’s kon nemen zoals ik het wilde, in de veronderstelling dat dit maar een paar minuten zou duren. Nieuwsgierig keken ze van achter de camera mee. Hopend op een antwoord op hun vraag: “Waarom wil iemand een foto maken zonder mensen en zonder golven? Wat is daar nu ‘spannend’ aan?”.

Uiteindelijk besloot ik om later op de avond terug te keren naar deze golfbreker. Intussen gaf ik hen hun speelterrein terug. Toen ik later terug keerde naar de golfbreker was het water verder weg getrokken. En waren deze rotsen te voorschijn gekomen. En ondertussen waren de jongeren ook verdwenen. Zonder antwoord op hun vraag…

Zo kon ik dit mooie beeld ‘schieten’…

Pearls at the bottom of the sea

2017 Nieuwpoort 04

Soms zijn er situaties waarin je je heel onmachtig voelt, waarbij je steeds meer de controle verliest, waarop je helemaal geen invloed kunt uitoefenen. Waarin je alleen maar kan ondergaan…

Dan heb ik wel vaker de neiging om toch te proberen boven water te blijven, te spartelen, wild om me heen te slaan. Tot je de strijd opgeeft, je overgeeft aan het water dat je mee neemt tot op de bodem van de zee. En dan kom je tot de vaststelling, tegen alle verwachtingen in, dat het er ook goed vertoeven is. Je krijgt terug oog voor het mooie om je heen, daar waar het gespartel het water vertroebelde en het zicht op al dat moois weg nam.

De rust keert terug, in je hoofd én in je hart. Dan merk je dat in die nieuwe omstandigheden ook mooie dingen te rapen zijn. Ook al vereist het vaak een andere blik. Maar als je het een kans geeft, als je er in slaagt om te aanvaarden dat je op bepaalde zaken geen invloed hebt, dan merk je dat er op de bodem van de zee ook parels te vinden zijn…