Simple pleasure

06 Simple pleasure

Toen ik op het strand van Oye-Plage wandelde en dit tafereel zag, was ik helemaal vertederd.

Een verlaten strand met twee spelende broertjes die ontzettend veel plezier beleven, die helemaal opgaan in hun spel, die genoeg hebben aan elkaar én een plas water 🙂 En elke voorbijganger mag delen in hun enthousiasme. Het plezier spat ervan af.
Ze gaan zo op in het moment en het plezier dat de wereld om hen heen helemaal vervaagt.

Ik heb niet alleen getracht om hun enthousiasme vast te leggen, maar ik heb ook geprobeerd om de ‘luchtbel’ waarin ze vertoeven te benadrukken.

Wat een prachtig tafereel, zoveel enthousiasme, zoveel plezier, zoveel vreugde…

Story of a streetlife

05 Story of a streetlife

Elk straatbeeld heeft z’n eigen verhaal. Ongekend en onbekend.

Ik vind het prachtig hoe deze oudere man in al z’n glorie plaats neemt op dit bankje, midden op een plein in Maastricht. In alle rust genietend van het lezen van een boekje. Zich niet aantrekt van wat een ander denkt, zich niet aantrekt van wat er rondom hem gebeurt, zich al helemaal niet aantrekt dat er een kleine meute fotografen hem allemaal op de lens willen…

Ja, elke fotograaf die er bij was wilde deze man op de lens. Hij straalde een mooie fierheid uit. Fier om wie hij was. Ook fier op z’n leeftijd. Hij straalde een bepaalde gratie uit, een bepaalde rust. Rust dat het leven hem gebracht heeft. Rust om gewoon te zijn wie hij is. Maar evenzeer rust gevonden om dat wat er niet is…

Een voorrecht als je op zo’n mooie manier ouder mag en kan worden. Een voorrecht als je de wijsheid van ouder worden mag ervaren.

Home is where the anchor drops

04 Home is where the anchor drops

Dit beeld geeft me rust. Om dit te benadrukken heb ik er wat warmere tinten in gestoken in plaats van er een harde zwart-wit foto van te maken. Het geeft me een licht dromerig gevoel.

Het gevoel om bij jezelf thuis te komen. Weg van de drukte. Weg van de onrust. Weg van alle lawaai. Het gevoel waarbij al de rest om je heen vervaagt en je genoeg hebt aan jezelf om gelukkig te zijn. Het gevoel om thuis te komen, thuis te zijn. Dat gevoel dat je maar met een enkeling om je heen kan delen…

Life is a beautiful mysterie

03 Life is a beautiful mysterie.jpg

Toen ik na een dagje fotograferen in Gent m’n foto’s op de computer aan het overlopen was, sprong deze foto er onmiddellijk uit. Het trok direct mijn aandacht en ik kon er blijven naar kijken. Op een bepaalde manier een beetje mysterieus waarbij je even moet nadenken wat er nu precies op de foto staat.

Ik nam deze foto in de Sint-Niklaaskerk in Gent. Het is een foto van het plafond. Ik nam er meerdere uit diverse standpunten. Maar deze vind ik de sterkste omwille van de ingenomen positie waarbij de diagonalen van het vierkant centraal staan. Het maakt de foto iets ‘spannender’.

Door het om te zetten in zwart wit komt de nadruk nog meer op de architectuur te liggen. De kleuren leiden niet af. Daardoor komt het licht door de ramen heen nog beter tot z’n recht. Voor mij krijgt het mysterieuze zo nog wat extra pit…

I walk on with hope in my heart

02 I walk on with hope in my heart

Het motto dat ik hanteer op deze blog begint met “take time”. Dat is niet zomaar gekozen, maar heel doelbewust. Het betekent natuurlijk ‘tijd nemen’ voor de dingen die je graag doet. Maar het verwijst ook naar ‘traagheid’.

Net zoals bomen de tijd nemen om te groeien, ondanks wat er rondom hen gebeurt. Ze groeien op hun eigen tempo. Traagheid maakt gewoon deel uit van hun bestaan. Zo hou ik niet alleen van stilte en rust maar ook van traagheid op een bepaalde manier.

Mijn hobby’s zijn vaak verweven met traagheid. Bij het fotograferen werk ik graag met een statief. Maar ook bij straatfotografie hou ik van traagheid. Niet snel op een knopje drukken. Maar mezelf eerst onderdompelen in de omgeving, kijken wat er me raakt, kijken naar de schoonheid van de buurt waarin ik vertoef. Tijd maken om te vertragen.

Ook in de keuken hou ik van die traagheid. Schotels die urenlang staan te sudderen zijn m’n favorieten. Maar ook voor het bakken van een taart neem ik graag m’n tijd. Zelfs eten doe ik vaak veel trager dan anderen. Genieten van al die smaken. Proeven wat ik in m’n mond steek.

Maar ook wandelen, lezen, … Ik neem er zo graag m’n tijd voor. Opgaan in het moment. Intens beleven van binnenuit.

En hoe meer de samenleving wil versnellen, hoe vaker ik die traagheid bewust op zoek. Kwestie van die balans in evenwicht te houden…