Our own little world

06 Our own little world

Het lijkt alsof dit koppel zich bevindt op een verlaten strand. Maar niets is minder waar. Achter mij krioelt het van het volk maar het was laag water waardoor maar weinigen de moeite namen om zich in het water te begeven.

Dit koppel trekt zich helemaal terug uit de massa en creëert hun eigen kleine wereld. Een wereld die enkel maar bestaat uit hun tweeën en de zee die zich voor hen uit strekt. Het toont dat ze blij zijn met elkaar als koppel, dat ze niemand anders nodig hebben om gelukkig te zijn. Ze genieten van hun eigen wereld.

Dat vind ik zo mooi aan de liefde. Dat je genoeg hebt aan elkaar…

Something beautiful is on the horizon

2017 Nieuwpoort 02

Naar de horizon staren vind ik ongelooflijk rustgevend. Mensen zoeken vaak rust in meditatie of yoga. Maar niets is effectiever dan het turen naar de horizon. Alleen of met z’n twee.

Het is de beste manier om muizenissen uit m’n hoofd te verdrijven. Staren naar de horizon, weidse vergezichten, de ruimte van de natuur om je heen…

Na een tijdje vertraagt je ademhaling en voel je de rust in je weer keren. Zonder iets te moeten forceren. Zonder je op iets te moeten focussen. Het gaat van zelf. Het laadt de batterijen weer op.

Die horizon heeft iets magisch…

Blériot-Plage

2017 Côte d'Opale 13

Deze foto nam ik op een strand in de buurt van Calais: Blériot-Plage. Het strand werd vernoemd naar de bekende luchtvaartpionier Louis Blériot. In 1908 slaagde deze man er als eerste in om het Kanaal tussen Frankrijk en Engeland over te steken met het vliegtuig. Niet ver hiervandaan steeg hij op vanuit een weiland.

Toen ik op het strand aan kwam was er net een onweer voorbij gekomen. Maar stilaan trok de lucht open waardoor deze mooie wolkenpartij ontstond. In combinatie met de onregelmatige en ongelijke strandcabines zorgt het voor een ‘kleurrijke’ zwart-wit foto.

Pearls at the bottom of the sea

2017 Nieuwpoort 04

Soms zijn er situaties waarin je je heel onmachtig voelt, waarbij je steeds meer de controle verliest, waarop je helemaal geen invloed kunt uitoefenen. Waarin je alleen maar kan ondergaan…

Dan heb ik wel vaker de neiging om toch te proberen boven water te blijven, te spartelen, wild om me heen te slaan. Tot je de strijd opgeeft, je overgeeft aan het water dat je mee neemt tot op de bodem van de zee. En dan kom je tot de vaststelling, tegen alle verwachtingen in, dat het er ook goed vertoeven is. Je krijgt terug oog voor het mooie om je heen, daar waar het gespartel het water vertroebelde en het zicht op al dat moois weg nam.

De rust keert terug, in je hoofd én in je hart. Dan merk je dat in die nieuwe omstandigheden ook mooie dingen te rapen zijn. Ook al vereist het vaak een andere blik. Maar als je het een kans geeft, als je er in slaagt om te aanvaarden dat je op bepaalde zaken geen invloed hebt, dan merk je dat er op de bodem van de zee ook parels te vinden zijn…

Simple pleasure

06 Simple pleasure

Toen ik op het strand van Oye-Plage wandelde en dit tafereel zag, was ik helemaal vertederd.

Een verlaten strand met twee spelende broertjes die ontzettend veel plezier beleven, die helemaal opgaan in hun spel, die genoeg hebben aan elkaar én een plas water 🙂 En elke voorbijganger mag delen in hun enthousiasme. Het plezier spat ervan af.
Ze gaan zo op in het moment en het plezier dat de wereld om hen heen helemaal vervaagt.

Ik heb niet alleen getracht om hun enthousiasme vast te leggen, maar ik heb ook geprobeerd om de ‘luchtbel’ waarin ze vertoeven te benadrukken.

Wat een prachtig tafereel, zoveel enthousiasme, zoveel plezier, zoveel vreugde…

Story of a streetlife

05 Story of a streetlife

Elk straatbeeld heeft z’n eigen verhaal. Ongekend en onbekend.

Ik vind het prachtig hoe deze oudere man in al z’n glorie plaats neemt op dit bankje, midden op een plein in Maastricht. In alle rust genietend van het lezen van een boekje. Zich niet aantrekt van wat een ander denkt, zich niet aantrekt van wat er rondom hem gebeurt, zich al helemaal niet aantrekt dat er een kleine meute fotografen hem allemaal op de lens willen…

Ja, elke fotograaf die er bij was wilde deze man op de lens. Hij straalde een mooie fierheid uit. Fier om wie hij was. Ook fier op z’n leeftijd. Hij straalde een bepaalde gratie uit, een bepaalde rust. Rust dat het leven hem gebracht heeft. Rust om gewoon te zijn wie hij is. Maar evenzeer rust gevonden om dat wat er niet is…

Een voorrecht als je op zo’n mooie manier ouder mag en kan worden. Een voorrecht als je de wijsheid van ouder worden mag ervaren.

Home is where the anchor drops

04 Home is where the anchor drops

Dit beeld geeft me rust. Om dit te benadrukken heb ik er wat warmere tinten in gestoken in plaats van er een harde zwart-wit foto van te maken. Het geeft me een licht dromerig gevoel.

Het gevoel om bij jezelf thuis te komen. Weg van de drukte. Weg van de onrust. Weg van alle lawaai. Het gevoel waarbij al de rest om je heen vervaagt en je genoeg hebt aan jezelf om gelukkig te zijn. Het gevoel om thuis te komen, thuis te zijn. Dat gevoel dat je maar met een enkeling om je heen kan delen…

Life is a beautiful mysterie

03 Life is a beautiful mysterie.jpg

Toen ik na een dagje fotograferen in Gent m’n foto’s op de computer aan het overlopen was, sprong deze foto er onmiddellijk uit. Het trok direct mijn aandacht en ik kon er blijven naar kijken. Op een bepaalde manier een beetje mysterieus waarbij je even moet nadenken wat er nu precies op de foto staat.

Ik nam deze foto in de Sint-Niklaaskerk in Gent. Het is een foto van het plafond. Ik nam er meerdere uit diverse standpunten. Maar deze vind ik de sterkste omwille van de ingenomen positie waarbij de diagonalen van het vierkant centraal staan. Het maakt de foto iets ‘spannender’.

Door het om te zetten in zwart wit komt de nadruk nog meer op de architectuur te liggen. De kleuren leiden niet af. Daardoor komt het licht door de ramen heen nog beter tot z’n recht. Voor mij krijgt het mysterieuze zo nog wat extra pit…

I walk on with hope in my heart

02 I walk on with hope in my heart

Het motto dat ik hanteer op deze blog begint met “take time”. Dat is niet zomaar gekozen, maar heel doelbewust. Het betekent natuurlijk ‘tijd nemen’ voor de dingen die je graag doet. Maar het verwijst ook naar ‘traagheid’.

Net zoals bomen de tijd nemen om te groeien, ondanks wat er rondom hen gebeurt. Ze groeien op hun eigen tempo. Traagheid maakt gewoon deel uit van hun bestaan. Zo hou ik niet alleen van stilte en rust maar ook van traagheid op een bepaalde manier.

Mijn hobby’s zijn vaak verweven met traagheid. Bij het fotograferen werk ik graag met een statief. Maar ook bij straatfotografie hou ik van traagheid. Niet snel op een knopje drukken. Maar mezelf eerst onderdompelen in de omgeving, kijken wat er me raakt, kijken naar de schoonheid van de buurt waarin ik vertoef. Tijd maken om te vertragen.

Ook in de keuken hou ik van die traagheid. Schotels die urenlang staan te sudderen zijn m’n favorieten. Maar ook voor het bakken van een taart neem ik graag m’n tijd. Zelfs eten doe ik vaak veel trager dan anderen. Genieten van al die smaken. Proeven wat ik in m’n mond steek.

Maar ook wandelen, lezen, … Ik neem er zo graag m’n tijd voor. Opgaan in het moment. Intens beleven van binnenuit.

En hoe meer de samenleving wil versnellen, hoe vaker ik die traagheid bewust op zoek. Kwestie van die balans in evenwicht te houden…