Dreaming of far-away places

11 Dreaming of far-away places

Zo’n foto die lekker exotisch aan doet maar toch dicht bij genomen is, aan de Opaalkust in Frankrijk. Zo’n foto die je zalig doet weg dromen, die je weg neemt uit de realiteit.

Als je veel van jezelf aan anderen geeft, dan is het soms nodig om van richting te veranderen. Zeker als het ‘weg geven aan anderen’ meer en meer als een vanzelfsprekendheid wordt beschouwd. Van richting veranderen betekent in dit geval ‘geven aan jezelf’. Voor mij persoonlijk komt dit neer op ‘iets creëren voor mezelf’ in plaats van ‘presteren voor een ander’.

Zoals het creëren van een foto die ik zelf graag zie, zoals deze foto. Een foto die me weg neemt naar mooiere bestemmingen, en vooral ‘warmere’ bestemmingen. Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk.

De Kesselse Heide

12 De Kesselse Heide

Augustus is de maand van de heide. Jammer genoeg valt er niet veel heide te vinden in West-Vlaanderen. Daarvoor moet je algauw richting Antwerpen, Limburg of Nederland. Dus trok ik er een dagje op uit naar de Kesselse Heide in Nijlen. Een gids ter plaatse loodste zeven enthousiastelingen langs de mooiste plekjes van het natuurgebied.

Die dag was het licht niet altijd even ideaal. Veel te fel waardoor het minder geschikt was voor landschapsfotografie. Maar gelukkig bevat de natuur nog heel wat andere fotografisch interessante onderwerpen. Zoals een close-up van de heide zelf.

Als je goed keek naar waar het licht viel, dan was het soms echt mooi. Zo zag ik hoe dit takje heide werd belicht door een warme zachte gloed. Ik koos er voor om niet alles scherp te trekken, maar slechts enkele bloempjes. Daardoor vervaagt de hele omgeving. In combinatie met de warme zachte gloed geeft dit een dromerig effect…

I believe I can fly

10 I believe I can fly

In een eerder bericht vertelde ik al dat de olifant m’n lievelingsdier is (Beauty is a light in the heart) maar als je me zou vragen welk dier ik zou willen zijn, dan is dat ongetwijfeld een vogel. Al van kinds af.

Vliegen in alle vrijheid, boven alles en iedereen. In die hemelsblauwe lucht. Genieten van de opperste vrijheid met de vleugels wijd open. Je laten mee dragen met de wind. Dan weer je eigen weg kiezen. Zalig lijkt me dat 🙂

Ik hou van de lucht, de wolken. Ik kan er uren naar kijken. En in m’n dromen vlieg ik mee 🙂

Happiness from a butterfly

09 Happiness from a butterfly

Ik heb niet zoveel met het fotograferen van dieren, vlinders of bloemen. Maar als zich niet alleen de gelegenheid voor doet, maar de omstandigheden lijken ook nog eens optimaal, dan zal ik me er bij toeval toch nog eens aan wagen. Zoals bij deze dagpauwoog.

Je zat daar zo mooi op deze kleurrijke bloem. Toen ik een eerste foto nam, bewoog je je een kwartslag. Klik. En opnieuw bewoog je je zodat ik een andere kant van je kon fotograferen. Dit herhaalde zich enkele keren totdat je, uit dankbaarheid voor de fotoshoot, uiteindelijk deze pose aan nam. Helemaal opengevouwen bleef je even zitten zodat ik deze prachtige opname kon maken.

Wel, vlinder, dankjewel voor dit mooie moment 🙂 Je bracht me aan het lachen met je ijdelheid en schoonheid.

Field of flowers

07 Field of flowers

In het voorjaar bezocht ik de tentoonstelling ‘Het verlangen naar Frankrijk’ van Michiel Hendryckx. Prachtige foto’s in een mooie historische omgeving en bijhorende teksten met een licht humoristische kwinkslag. Maar de foto’s inspireerden me ook om nieuwe plaatsen te ontdekken.

Zo ontdekte ik deze kapel in Tournehem. Een plaats die ik anders nooit ontdekt zou hebben, in een godvergeten dorp. Ongelooflijk hoe Michiel deze plaatsjes telkens opnieuw weet te ontdekken.

En natuurlijk wou ik deze plaats ook vastleggen. Maar dat leek minder evident dan gedacht. Omdat het originele beeld van Michiel te veel in m’n hoofd verankerd zat. Omdat ik de originele foto probeerde te kopiëren. Want dat was een succesformule gebleken. Toch? Voor hem, ja…

Dan is het een kwestie van dat beeld los te laten, de omgeving opnieuw te ontdekken en zelf op zoek te gaan naar het beeld dat bij mij past. En dat is uiteindelijk dit beeld geworden, waar ik tenslotte ook heel tevreden mee ben.

Het is zoals met het leven. Vaak houden we te veel vast aan het beeld zoals het leven zou moeten zijn. In de ogen van de maatschappij, in de ogen van de anderen, of soms zelfs in de ogen van onszelf. En dan is het moeilijker om ten volle te genieten van het leven.

Maar als je er in slaagt om je eigen levenspad te ontwikkelen, je eigen levensweg te creëren, los van ‘zoals het leven zou moeten zijn’, dan is het leven heel wat makkelijker. Maar het vraagt moed en lef om dat beeld zoals het leven zou moeten zijn los te laten…

Home is where the anchor drops

04 Home is where the anchor drops

Dit beeld geeft me rust. Om dit te benadrukken heb ik er wat warmere tinten in gestoken in plaats van er een harde zwart-wit foto van te maken. Het geeft me een licht dromerig gevoel.

Het gevoel om bij jezelf thuis te komen. Weg van de drukte. Weg van de onrust. Weg van alle lawaai. Het gevoel waarbij al de rest om je heen vervaagt en je genoeg hebt aan jezelf om gelukkig te zijn. Het gevoel om thuis te komen, thuis te zijn. Dat gevoel dat je maar met een enkeling om je heen kan delen…

Never stop wondering

05 Never stop wondering

Jarenlang reed ik wekelijks langs dit steegje voorbij. Telkens beloofde ik mezelf er zeker eens te stoppen om dit op de gevoelige plaat vast te leggen. Uiteindelijk stopte ik er geen enkele keer…

Sinds mijn verhuis van twee jaar geleden kom ik er nog zelden langs. Tot ik er de laatste maand twee maal speciaal heen reed om dit steegje te fotograferen in verschillende weersomstandigheden. Een eerste keer in dichte mist: I walk on with hope in my heart. En deze keer onder een dun laagje sneeuw.

Voor deze foto trok ik er in m’n eentje op uit. Als je alleen op stap gaat of met iemand waarbij je stil kan en mag zijn, dan heb je veel meer oog voor het mooie van de natuur. Dan kunnen al je zintuigen genieten van deze pracht. Dan zie je de zachte kleuren door de sneeuw heen opduiken, dan zie je het bijzondere van deze boomstammen.

De trein zorgt voor een mooie omkadering waardoor het chaotische beeld op de achtergrond verdwenen is. Het zorgt voor rust in de foto waardoor de voorgrond beter tot z’n recht komt.

Ik hoef niet altijd omringd te worden door anderen… Het stelt me soms beter in staat om me te blijven verwonderen. Het gesproken woord hoeft niet steeds de bovenhand te hebben…

When snow falls, nature listens

04 When snow falls, nature listens

Toen ik deze ochtend wakker werd lag er een mooi sneeuwtapijt in de tuin. En als er in West-Vlaanderen sneeuw ligt, dan kan dat maar één iets betekenen. Alle plannen laten varen, me warm induffelen, het fototoestel nemen en er op uit trekken. Gelukkig heb ik zo gehandeld want een paar uur later was er van een sneeuwtapijt geen sprake meer…

Ik had deze winter al heel wat mooie winterplaatjes uit de Ardennen en uit Nederland zien passeren. Wat was ik blij dat ik hier in de buurt ook enkele winterse plaatjes kon schieten. Ook al was het licht niet ideaal…

Toen ik met m’n fototoestel rond wandelde en deze brievenbus zag, wist ik dat ik dit absoluut op de foto wilde. Het rood stak zo mooi af tegen het wit van de sneeuw. Met de besneeuwde velden op de achtergrond.

Niet alleen de kleur was zo mooi. Ik vond deze brievenbus ook zo mooi als symbool. Symbool voor een tijd die voorbij vliegt. Bijna letterlijk. Ik herinner me nog dat het vroeger altijd uit kijken was naar een kaartje of een brief in de brievenbus. Openen, lezen, het een mooie plaats geven, eventueel nog eens herlezen. Je had er langere tijd plezier van.

De communicatie van tegenwoordig is zo vluchtig geworden. Er wordt minder over woorden nagedacht. Ze vliegen zomaar op de sociale media. Liefst niet te veel woorden, want anders worden ze toch niet gelezen. En als je ze niet snel genoeg leest, dan zijn ze alweer verdwenen tussen de honderden andere ‘posts’.

Geef mij maar een goede ouderwetse postkaart…

I walk on with hope in my heart

02 I walk on with hope in my heart

Het motto dat ik hanteer op deze blog begint met “take time”. Dat is niet zomaar gekozen, maar heel doelbewust. Het betekent natuurlijk ‘tijd nemen’ voor de dingen die je graag doet. Maar het verwijst ook naar ‘traagheid’.

Net zoals bomen de tijd nemen om te groeien, ondanks wat er rondom hen gebeurt. Ze groeien op hun eigen tempo. Traagheid maakt gewoon deel uit van hun bestaan. Zo hou ik niet alleen van stilte en rust maar ook van traagheid op een bepaalde manier.

Mijn hobby’s zijn vaak verweven met traagheid. Bij het fotograferen werk ik graag met een statief. Maar ook bij straatfotografie hou ik van traagheid. Niet snel op een knopje drukken. Maar mezelf eerst onderdompelen in de omgeving, kijken wat er me raakt, kijken naar de schoonheid van de buurt waarin ik vertoef. Tijd maken om te vertragen.

Ook in de keuken hou ik van die traagheid. Schotels die urenlang staan te sudderen zijn m’n favorieten. Maar ook voor het bakken van een taart neem ik graag m’n tijd. Zelfs eten doe ik vaak veel trager dan anderen. Genieten van al die smaken. Proeven wat ik in m’n mond steek.

Maar ook wandelen, lezen, … Ik neem er zo graag m’n tijd voor. Opgaan in het moment. Intens beleven van binnenuit.

En hoe meer de samenleving wil versnellen, hoe vaker ik die traagheid bewust op zoek. Kwestie van die balans in evenwicht te houden…