Straight roads do not make skilful drivers

004 Straight roads do not make skilful drivers

Gehavende klompen, met butsen en krassen. Ze wijzen op een geleefd leven. Deze mensen hebben niet gekozen voor een snelweg, maar voor mooie, trage aardewegen met hier en daar een put en een steen op de weg. Weliswaar wegen die ook geflankeerd worden door kleurrijke bloemen, waar je even op adem mag komen en mag genieten van een mooi uitzicht. Wegen waar je je tijd mag nemen om het leven te ervaren…

De putten en de bulten vervloeken we onderweg meer dan eens, maar ze maken ons tot wie we zijn. Het zijn die wegmarkeringen die levenswijsheid creëren. Zij zorgen er voor dat we andere beslissingen durven nemen dan vroeger, dat we met meer mededogen naar het leven en naar onszelf kijken.

Ook al verlangen we vaak naar die geasfalteerde snelweg, zonder putten en zonder hindernissen. Het is echter een weg zonder kleurrijke bloemen langs de weg, een weg waarop we voorbij ‘moeten’ flitsen , waar we niet even aan de kant mogen staan om van het mooie te genieten, waar we de tijd niet mogen nemen om even te vertragen.

Met ouder worden leer je die authentieke wegen beter te waarderen… We nemen vrede met de kleine oneffenheden en de vele bochten, omdat deze wegen nu eenmaal een veel grotere levenswaarde herbergen…

Het paard van Marken

003 Het paard van Marken

Het mooie van een foto is dat het niet alleen een weergave van een bepaald beeld is, maar dat het ook opnieuw de sfeer van het moment terug naar boven brengt.

Marken is een schiereiland in het noorden van Nederland. Je plaatst er je wagen in het begin van het eiland, verdere verplaatsingen doe je er te voet of met de fiets. Deze vuurtoren bevindt aan de andere kant van het schiereiland waardoor het niet platgelopen wordt. De meeste mensen blijven hangen in de haven (dicht bij het parkeerterrein). Nochtans is het de wandeling dubbel en dik waard.

Het weinige volk maakt de sfeer bij de vuurtoren bijzonder. De vuurtoren kreeg de naam ‘het paard van Marken’ en wordt nog steeds bewoond.

Wat een ongelooflijke plaats om daar te wonen. Rondom rond alleen maar water, waar je de natuur van zo dicht bij kan beleven en de seizoenen intens kan ervaren, de seizoenen zoals ze zijn. Een immense rustige vlakte in de zomer, met vele bootjes die op en neer varen. Woeste stormen in de herfst. Kruiend ijs in de winter die er veel kouder is dan bij ons (in West-Vlaanderen). De lente die terug voor rustiger water zorgt.

En dan een veelheid van schitterend licht. In elk seizoen anders. Op elk moment van de dag anders. Telkens een andere zonsopgang en zonsondergang…

Wat een unieke plek om daar te wonen en te leven.

When ambition ends, happiness begins

002 When ambition ends, happiness begins

Vandaag bestaat m’n blog twee jaar. Het doel voor mezelf was vooral er vaker op uit te trekken, en nieuwe plaatsen te ontdekken. Ook het voorbije jaar ben ik daar zeker in geslaagd. Ik leerde meerdere nieuwe plekjes en nieuwe natuurgebieden kennen. En naar de meeste van die gebieden zal ik zeker opnieuw trekken. Ons land én de buurlanden hebben nog veel moois te bieden!

Maar het afgelopen jaar kwam ik ook het spook van de ambitie tegen. Of de kwelduivel die de huidige maatschappij regeert. Je moet schitteren. Je moet boven jezelf uit stijgen. Je moet de beste versie van jezelf worden. Je hobby moet je passie worden en daar moet je alles uit halen. Middelmatigheid is synoniem geworden voor mislukking. Alles moet een doel hebben.

Maar heel eerlijk? Ik heb geen ambitie. Ik hoef niet te schitteren. Ik hoef niet uit te blinken. Ik doe gewoon graag wat ik doe. Ik trek er graag op uit en dan zet ik graag op beeld wat een indruk op mijn netvlies heeft achter gelaten. Niets meer, niets minder.

Dus laat ik het komende jaar die ambitie maar volledig overboord gooien. Laat ik nog maar wat nieuwe plaatsen ontdekken en andere plaatsen nog eens opnieuw verkennen.

En daarnaast maak ik ook nog graag tijd om met een goed boek in het zonnetje te zitten, een puzzel te maken, wat borduren, een modelbouwvliegtuigje in elkaar knutselen, een fietstochtje maken, wat kokkerellen en ook eens een wandeling of zelfs een reis maken zonder fototoestel.

Maar uiteraard blijf ik er ook met het fototoestel op uit trekken 🙂
Het belooft een boeiend nieuw blogjaar te worden 🙂

Voor wie m’n eerste blogpost, het startpunt, nog eens wil nalezen: Brugge