When snow falls, nature listens

04 When snow falls, nature listens

Toen ik deze ochtend wakker werd lag er een mooi sneeuwtapijt in de tuin. En als er in West-Vlaanderen sneeuw ligt, dan kan dat maar één iets betekenen. Alle plannen laten varen, me warm induffelen, het fototoestel nemen en er op uit trekken. Gelukkig heb ik zo gehandeld want een paar uur later was er van een sneeuwtapijt geen sprake meer…

Ik had deze winter al heel wat mooie winterplaatjes uit de Ardennen en uit Nederland zien passeren. Wat was ik blij dat ik hier in de buurt ook enkele winterse plaatjes kon schieten. Ook al was het licht niet ideaal…

Toen ik met m’n fototoestel rond wandelde en deze brievenbus zag, wist ik dat ik dit absoluut op de foto wilde. Het rood stak zo mooi af tegen het wit van de sneeuw. Met de besneeuwde velden op de achtergrond.

Niet alleen de kleur was zo mooi. Ik vond deze brievenbus ook zo mooi als symbool. Symbool voor een tijd die voorbij vliegt. Bijna letterlijk. Ik herinner me nog dat het vroeger altijd uit kijken was naar een kaartje of een brief in de brievenbus. Openen, lezen, het een mooie plaats geven, eventueel nog eens herlezen. Je had er langere tijd plezier van.

De communicatie van tegenwoordig is zo vluchtig geworden. Er wordt minder over woorden nagedacht. Ze vliegen zomaar op de sociale media. Liefst niet te veel woorden, want anders worden ze toch niet gelezen. En als je ze niet snel genoeg leest, dan zijn ze alweer verdwenen tussen de honderden andere ‘posts’.

Geef mij maar een goede ouderwetse postkaart…