Kalmthoutse heide

006 Kalmthoutse heide

Het doel van deze blog was, en is nog altijd, er vaker op uit te trekken en genieten van het mooie dat deze wereld ons te bieden heeft. Waarheen… dat doet er eigenlijk niet toe. Vorig jaar bleek de zee een grote aantrekkingspool te zijn. Ik trok meerdere keren naar de Belgische, Franse en Nederlandse kust.

Dit jaar ben ik begonnen met natuurgebieden in eigen land te ontdekken. En het zou wel eens kunnen dat dit de rode draad doorheen dit jaar wordt.

De Kalmthoutse heide kende ik natuurlijk van naam, maar ik was er nooit eerder geweest. Tijd om hier verandering in te brengen. En het is me bijzonder goed bevallen. Mooie weidse natuur. Stilte om je heen. Variatie alom.
Er stond een koude wind maar de zon verlichtte met regelmaat enkele bomen of een stukje landschap. En dat geeft natuurlijk extra cachet aan een foto.

Ik krijg heel veel goesting om er in de zomer, wanneer de heide bloeit, nog eens opnieuw heen te gaan. En met een prachtige zonsopgang moet dat bijzonder zijn. Maar in de zomer betekent een zonsopgang beduidend veel vroeger opstaan. Ik ben benieuwd of me dat zal lukken 🙂 De Kalmthoutse heide ligt immers niet om de hoek. Dat betekent extra vroeg opstaan 🙂

P.S.: Na publicatie van deze blog, blijkt dat ik wel al eens in de Kalmthoutse heide was. Vroeger, als kind. Ik herinner me wel degelijk een ‘wandeling in zand’. Alleen was ik me er niet van bewust dat deze wandeling zich op deze plaats voor deed.
Dankzij deze blog (en het geheugen van iemand anders) is mijn geheugen nu ook weer verder aangevuld 🙂

Let it snow

20 Let it snow

Een winters sneeuwlandschap kan me blijven bekoren, elke keer opnieuw. Misschien wel omdat het hier, in West-Vlaanderen, zo weinig te zien is.

Aangezien het hier zelden sneeuwt, en de sneeuw al helemaal niet blijft liggen, mag je geen eisen stellen aan het sneeuwlandschap. Je mag niet wachten tot de volgende dag, in de hoop dat een blauwe hemel wat meer cachet aan het landschap geeft (zoals in de bergen). Een grijze zwaarbewolkte lucht hoort nu eenmaal bij het kortstondige West-Vlaamse sneeuwlandschap. Een scherpe en felle wind, die de sneeuw uit de bomen waait, moet je er ook bij nemen.

Als het hier sneeuwt, dan moet je het er van nemen. Onmiddellijk. Warm induffelen, een winterse wandeling en genieten van het landschap. In de omstandigheden zoals ze zijn, die heb je niet te kiezen.

Als je wacht dan is het winterse landschap verdwenen, als sneeuw voor de zon (maar dan zonder de zon 😉 ).