When ambition ends, happiness begins

002 When ambition ends, happiness begins

Vandaag bestaat m’n blog twee jaar. Het doel voor mezelf was vooral er vaker op uit te trekken, en nieuwe plaatsen te ontdekken. Ook het voorbije jaar ben ik daar zeker in geslaagd. Ik leerde meerdere nieuwe plekjes en nieuwe natuurgebieden kennen. En naar de meeste van die gebieden zal ik zeker opnieuw trekken. Ons land én de buurlanden hebben nog veel moois te bieden!

Maar het afgelopen jaar kwam ik ook het spook van de ambitie tegen. Of de kwelduivel die de huidige maatschappij regeert. Je moet schitteren. Je moet boven jezelf uit stijgen. Je moet de beste versie van jezelf worden. Je hobby moet je passie worden en daar moet je alles uit halen. Middelmatigheid is synoniem geworden voor mislukking. Alles moet een doel hebben.

Maar heel eerlijk? Ik heb geen ambitie. Ik hoef niet te schitteren. Ik hoef niet uit te blinken. Ik doe gewoon graag wat ik doe. Ik trek er graag op uit en dan zet ik graag op beeld wat een indruk op mijn netvlies heeft achter gelaten. Niets meer, niets minder.

Dus laat ik het komende jaar die ambitie maar volledig overboord gooien. Laat ik nog maar wat nieuwe plaatsen ontdekken en andere plaatsen nog eens opnieuw verkennen.

En daarnaast maak ik ook nog graag tijd om met een goed boek in het zonnetje te zitten, een puzzel te maken, wat borduren, een modelbouwvliegtuigje in elkaar knutselen, een fietstochtje maken, wat kokkerellen en ook eens een wandeling of zelfs een reis maken zonder fototoestel.

Maar uiteraard blijf ik er ook met het fototoestel op uit trekken 🙂
Het belooft een boeiend nieuw blogjaar te worden 🙂

Voor wie m’n eerste blogpost, het startpunt, nog eens wil nalezen: Brugge

There are so many reasons to smile :)

009 There are so many reasons to smile

De margriet is mijn lievelingsbloem. Ze tovert steevast een lach op m’n gezicht. Met haar goudgele hart en haar zachte witte heldere ‘stralen’…

Het is een bloem die niet alle aandacht naar zich toe trekt, tussen vele andere kanjers die veel liever in het middelpunt van de belangstelling staan. En toch is ze zacht aanwezig op haar eigen manier. Ze zorgt voor kleur ook al is haar kleur wit. En haar goudgele hart verwarmt het mijne…

Misschien spreekt deze bloem me zo aan omdat ik wel wat trekjes van haar in mij heb…

Wat is jullie favoriete bloem? En herken je er een karaktertrek in?

Have a lovely day

24 Have a lovely day

Ik heb lang getwijfeld of ik deze foto zou publiceren op de blog. Omdat er niets van scherpte in de foto zit…

Normaal verwijder ik onmiddellijk een foto die onscherp is. Toch zeker als de foto zo onscherp is als deze. Maar deze keer kreeg ik het niet over mijn hart om dit beeld in de prullenmand te werpen. Dit was immers het beeld dat ik voor ogen had: de kleuren, de soberheid, de compositie, de sfeer… Alles zat goed. Behalve de scherpte.

Tot je steeds vaker hoort en leest dat bewuste onscherpte de nieuwe magie is in fotografie. Dan getuigt jouw fotografie plots van creativiteit. Soms moet je blijkbaar de bestaande regels overboord gooien. En dan komen ze met de vraag ‘moet een foto wel altijd scherp zijn?’.

Ach zo, zo zit dat tegenwoordig… En dus besloot ik om deze foto alsnog te publiceren. Achteraf gezien had ik zelfs kunnen verkondigen dat de foto bewust onscherp genomen is, dat ik bewust voor een creatieve foto ben gegaan. Maar zo is het dus niet gegaan 🙂

De hele discussie van scherpte en onscherpte laat ik ondertussen aan mij voorbij gaan…

Life does not have to be perfect to be wonderful

23 Life does not have to be perfect to be wonderful

Is deze foto perfect? Nee, absoluut niet. Elke (amateur-)fotograaf heeft zonder nadenken meer dan één opmerking of werkpunt. Maar dat geeft niet. Meer zelfs, het interesseert me niet (meer).

Voor mij is deze foto wel “wonderbaarlijk mooi”. Omdat de foto de sfeer van het moment uitstraalt, de magie van de lente. Een lentewandeling op een zalige zondagmorgen. De zon die eindelijk wat warmte geeft. De vogels die vrolijk fluiten. De bloemetjes die stilaan open bloeien, met nog wat regendruppels van de voorbije nacht.

De lente die aan het ontluiken is. Een zalig gevoel. En deze foto belichaamt dat gevoel helemaal. Ik streef geen perfectie na. Ik geniet van de natuur die wonderbaarlijk mooi is. En deze foto herinnert me aan dat moment.

The earth laughs in flowers

22 The earth laughs in flowers

De natuur heeft me altijd al kunnen bekoren. Ik vertoef er heel graag omwille van de rust en de stilte. Maar ook de kleurenpracht spreekt me enorm aan.

Bij het fotograferen beperkte ik me meestal tot opnames van het landschap. Zelden liet ik me verleiden tot detailopnames van bloemen of vlinders. Maar naarmate de jaren verstrijken, kriebelt het meer en meer om deze tak van de fotografie ook te beoefenen.

De voorjaarsbloeiers leken me de ideale gelegenheid om hiermee te starten. En ik moet bekennen dat ik hier nog wat zoekende ben. Het is duidelijk een onderwerp waar ik minder ervaring mee heb.

Maar toch ben ik heel blij met dit eerste resultaat. Omwille van de zachte kleuren. Maar ook omwille van de compositie met de herhaling.

Ik denk dat ik de komende weken die voorjaarsbloeiers nog een bezoekje zal brengen…

Happiness from a butterfly

09 Happiness from a butterfly

Ik heb niet zoveel met het fotograferen van dieren, vlinders of bloemen. Maar als zich niet alleen de gelegenheid voor doet, maar de omstandigheden lijken ook nog eens optimaal, dan zal ik me er bij toeval toch nog eens aan wagen. Zoals bij deze dagpauwoog.

Je zat daar zo mooi op deze kleurrijke bloem. Toen ik een eerste foto nam, bewoog je je een kwartslag. Klik. En opnieuw bewoog je je zodat ik een andere kant van je kon fotograferen. Dit herhaalde zich enkele keren totdat je, uit dankbaarheid voor de fotoshoot, uiteindelijk deze pose aan nam. Helemaal opengevouwen bleef je even zitten zodat ik deze prachtige opname kon maken.

Wel, vlinder, dankjewel voor dit mooie moment 🙂 Je bracht me aan het lachen met je ijdelheid en schoonheid.

Field of flowers

07 Field of flowers

In het voorjaar bezocht ik de tentoonstelling ‘Het verlangen naar Frankrijk’ van Michiel Hendryckx. Prachtige foto’s in een mooie historische omgeving en bijhorende teksten met een licht humoristische kwinkslag. Maar de foto’s inspireerden me ook om nieuwe plaatsen te ontdekken.

Zo ontdekte ik deze kapel in Tournehem. Een plaats die ik anders nooit ontdekt zou hebben, in een godvergeten dorp. Ongelooflijk hoe Michiel deze plaatsjes telkens opnieuw weet te ontdekken.

En natuurlijk wou ik deze plaats ook vastleggen. Maar dat leek minder evident dan gedacht. Omdat het originele beeld van Michiel te veel in m’n hoofd verankerd zat. Omdat ik de originele foto probeerde te kopiëren. Want dat was een succesformule gebleken. Toch? Voor hem, ja…

Dan is het een kwestie van dat beeld los te laten, de omgeving opnieuw te ontdekken en zelf op zoek te gaan naar het beeld dat bij mij past. En dat is uiteindelijk dit beeld geworden, waar ik tenslotte ook heel tevreden mee ben.

Het is zoals met het leven. Vaak houden we te veel vast aan het beeld zoals het leven zou moeten zijn. In de ogen van de maatschappij, in de ogen van de anderen, of soms zelfs in de ogen van onszelf. En dan is het moeilijker om ten volle te genieten van het leven.

Maar als je er in slaagt om je eigen levenspad te ontwikkelen, je eigen levensweg te creëren, los van ‘zoals het leven zou moeten zijn’, dan is het leven heel wat makkelijker. Maar het vraagt moed en lef om dat beeld zoals het leven zou moeten zijn los te laten…