Kalmthoutse heide

006 Kalmthoutse heide

Het doel van deze blog was, en is nog altijd, er vaker op uit te trekken en genieten van het mooie dat deze wereld ons te bieden heeft. Waarheen… dat doet er eigenlijk niet toe. Vorig jaar bleek de zee een grote aantrekkingspool te zijn. Ik trok meerdere keren naar de Belgische, Franse en Nederlandse kust.

Dit jaar ben ik begonnen met natuurgebieden in eigen land te ontdekken. En het zou wel eens kunnen dat dit de rode draad doorheen dit jaar wordt.

De Kalmthoutse heide kende ik natuurlijk van naam, maar ik was er nooit eerder geweest. Tijd om hier verandering in te brengen. En het is me bijzonder goed bevallen. Mooie weidse natuur. Stilte om je heen. Variatie alom.
Er stond een koude wind maar de zon verlichtte met regelmaat enkele bomen of een stukje landschap. En dat geeft natuurlijk extra cachet aan een foto.

Ik krijg heel veel goesting om er in de zomer, wanneer de heide bloeit, nog eens opnieuw heen te gaan. En met een prachtige zonsopgang moet dat bijzonder zijn. Maar in de zomer betekent een zonsopgang beduidend veel vroeger opstaan. Ik ben benieuwd of me dat zal lukken 🙂 De Kalmthoutse heide ligt immers niet om de hoek. Dat betekent extra vroeg opstaan 🙂

P.S.: Na publicatie van deze blog, blijkt dat ik wel al eens in de Kalmthoutse heide was. Vroeger, als kind. Ik herinner me wel degelijk een ‘wandeling in zand’. Alleen was ik me er niet van bewust dat deze wandeling zich op deze plaats voor deed.
Dankzij deze blog (en het geheugen van iemand anders) is mijn geheugen nu ook weer verder aangevuld 🙂

Time you enjoy wasting, was not wasted

2018 Castelré 04

Als mens hebben we ook het recht om ons af en toe bezig te houden met zogenaamde nutteloze zaken. Zaken die een ander of de maatschappij niet dienen, bezigheden die niets opbrengen. Tijdverspilling in de ogen van anderen.

Zoals wanneer ik op een ontiegelijk vroeg uur op sta om naar een andere kant van het land te rijden. Om er een zonsopgang te zien. Die uiteindelijk niet echt plaats vindt omwille van de bewolking (ondanks voorspelde opklaringen). Ongelooflijk nutteloos op zich. Tijdsverspilling voor de meesten.

Maar geen haar op m’n hoofd dat er aan denkt om me daardoor te laten opjagen. Uiteindelijk breng ik een hele dag in de natuur door. En dat levert ook mooie plaatjes op.

En ja hoor, de tijd die je met plezier verspilt is geen verspilde tijd. Ik kan het beamen.

The beauty of a sunrise

21 The beauty of a sunrise

Ochtendstond heeft goud in de mond. En als vroeg opstaan op deze manier wordt beloond, dan doet dat extra veel plezier.

De zon kan ons veel leren. Haar schoonheid moet niet erkend worden om te blijven bestaan. Ze verandert niet van vorm en kleur om goedgekeurd te worden door anderen. Ze blijft zichzelf trouw. Zonder “oh’s” en “ah’s” wordt ze niet onzeker, verdrietig of boos. Net omwille van het feit dat ze zich niet heeft aangepast. Ze is wie ze is. Ze doet wat ze doet.

Een mooie les in deze maatschappij die bol staat van de afhankelijkheid van likes, waarin ‘beroemd zijn’ een nieuw beroep geworden is en waarin een ‘titel’ voor velen zo belangrijk is.

Tree of life

20 Tree of life

Een boom is een prachtig onderwerp om de vier seizoenen te illustreren. Een serie van vier foto’s waarbij je een mooie evolutie ziet.

Maar niet elke boom is even fotogeniek voor zo’n serie. In mijn ogen moet het om een statige boom gaan. Een boom die domineert in het landschap zodat de boom met alle aandacht gaat lopen. Zodat de vier seizoenen onmiddellijk in het oog springen.

Naar zo’n boom ga je niet op zoek. Zo’n boom vindt jou op een gegeven moment. En onlangs heeft deze boom mij gevonden. Onmiddellijk was er die klik: met jou wil ik die uitdaging  aangaan om de vier seizoenen te illustreren.

De winter. Een kale boom. En ergens al een klein beetje licht in de verte. De hoop op het ontluiken van nieuw leven.

Ik hoop jullie deze boom dus nog een aantal keren te laten zien. In een geheel nieuw daglicht.

Let it snow

20 Let it snow

Een winters sneeuwlandschap kan me blijven bekoren, elke keer opnieuw. Misschien wel omdat het hier, in West-Vlaanderen, zo weinig te zien is.

Aangezien het hier zelden sneeuwt, en de sneeuw al helemaal niet blijft liggen, mag je geen eisen stellen aan het sneeuwlandschap. Je mag niet wachten tot de volgende dag, in de hoop dat een blauwe hemel wat meer cachet aan het landschap geeft (zoals in de bergen). Een grijze zwaarbewolkte lucht hoort nu eenmaal bij het kortstondige West-Vlaamse sneeuwlandschap. Een scherpe en felle wind, die de sneeuw uit de bomen waait, moet je er ook bij nemen.

Als het hier sneeuwt, dan moet je het er van nemen. Onmiddellijk. Warm induffelen, een winterse wandeling en genieten van het landschap. In de omstandigheden zoals ze zijn, die heb je niet te kiezen.

Als je wacht dan is het winterse landschap verdwenen, als sneeuw voor de zon (maar dan zonder de zon 😉 ).

Never stop wondering

05 Never stop wondering

Jarenlang reed ik wekelijks langs dit steegje voorbij. Telkens beloofde ik mezelf er zeker eens te stoppen om dit op de gevoelige plaat vast te leggen. Uiteindelijk stopte ik er geen enkele keer…

Sinds mijn verhuis van twee jaar geleden kom ik er nog zelden langs. Tot ik er de laatste maand twee maal speciaal heen reed om dit steegje te fotograferen in verschillende weersomstandigheden. Een eerste keer in dichte mist: I walk on with hope in my heart. En deze keer onder een dun laagje sneeuw.

Voor deze foto trok ik er in m’n eentje op uit. Als je alleen op stap gaat of met iemand waarbij je stil kan en mag zijn, dan heb je veel meer oog voor het mooie van de natuur. Dan kunnen al je zintuigen genieten van deze pracht. Dan zie je de zachte kleuren door de sneeuw heen opduiken, dan zie je het bijzondere van deze boomstammen.

De trein zorgt voor een mooie omkadering waardoor het chaotische beeld op de achtergrond verdwenen is. Het zorgt voor rust in de foto waardoor de voorgrond beter tot z’n recht komt.

Ik hoef niet altijd omringd te worden door anderen… Het stelt me soms beter in staat om me te blijven verwonderen. Het gesproken woord hoeft niet steeds de bovenhand te hebben…

I walk on with hope in my heart

02 I walk on with hope in my heart

Het motto dat ik hanteer op deze blog begint met “take time”. Dat is niet zomaar gekozen, maar heel doelbewust. Het betekent natuurlijk ‘tijd nemen’ voor de dingen die je graag doet. Maar het verwijst ook naar ‘traagheid’.

Net zoals bomen de tijd nemen om te groeien, ondanks wat er rondom hen gebeurt. Ze groeien op hun eigen tempo. Traagheid maakt gewoon deel uit van hun bestaan. Zo hou ik niet alleen van stilte en rust maar ook van traagheid op een bepaalde manier.

Mijn hobby’s zijn vaak verweven met traagheid. Bij het fotograferen werk ik graag met een statief. Maar ook bij straatfotografie hou ik van traagheid. Niet snel op een knopje drukken. Maar mezelf eerst onderdompelen in de omgeving, kijken wat er me raakt, kijken naar de schoonheid van de buurt waarin ik vertoef. Tijd maken om te vertragen.

Ook in de keuken hou ik van die traagheid. Schotels die urenlang staan te sudderen zijn m’n favorieten. Maar ook voor het bakken van een taart neem ik graag m’n tijd. Zelfs eten doe ik vaak veel trager dan anderen. Genieten van al die smaken. Proeven wat ik in m’n mond steek.

Maar ook wandelen, lezen, … Ik neem er zo graag m’n tijd voor. Opgaan in het moment. Intens beleven van binnenuit.

En hoe meer de samenleving wil versnellen, hoe vaker ik die traagheid bewust op zoek. Kwestie van die balans in evenwicht te houden…

The smell of autumn

02 The smell of autumn

Een goede herfstwandeling met een zacht zonnetje…

Met de voeten knisperend door de bladeren, de geur van de bomen, de kleurenpracht om je heen. Het licht heel zacht door de bomen heen. Zodat sommige blaadjes die prachtig geel kleuren schitteren op de foto.

Daarna afsluiten door gezellig samen zijn, met een koffie in de hand en een lekker stukje warme appeltaart met slagroom. Dat is op en top herfst.

Misty morning

02 Misty morning

Elk seizoen heeft z’n charmes. De herfst omwille van z’n prachtige kleuren en de nevel in de ochtend.

Al enkele weken kriebelt het ’s ochtends, tijdens de autorit naar het werk, om de auto aan de kant te zetten en m’n fototoestel in de hand te nemen. Een mooie zonsopgang met prachtige nevelslierten. Maar telkens roept de plicht…

Daarom besloot ik deze morgen, een zondagochtend, dezelfde route te nemen. Maar deze keer met de belofte om te stoppen en eindelijk die mooie foto te nemen. Het was een ander ochtendlicht, geen nevelslierten maar toch mooi mistig. En vooral een mooie kleur.

En dan de stilte. Daar hou ik enorm van. Zondagse stilte heeft nog dat extra tikkeltje meer. Het is één van m’n favoriete ‘geluiden’. Het wordt steeds zeldzamer. En daardoor des te mooier.

Het geeft zin om er vaker op uit te trekken in de herfst.