Never stop wondering

05 Never stop wondering

Jarenlang reed ik wekelijks langs dit steegje voorbij. Telkens beloofde ik mezelf er zeker eens te stoppen om dit op de gevoelige plaat vast te leggen. Uiteindelijk stopte ik er geen enkele keer…

Sinds mijn verhuis van twee jaar geleden kom ik er nog zelden langs. Tot ik er de laatste maand twee maal speciaal heen reed om dit steegje te fotograferen in verschillende weersomstandigheden. Een eerste keer in dichte mist: I walk on with hope in my heart. En deze keer onder een dun laagje sneeuw.

Voor deze foto trok ik er in m’n eentje op uit. Als je alleen op stap gaat of met iemand waarbij je stil kan en mag zijn, dan heb je veel meer oog voor het mooie van de natuur. Dan kunnen al je zintuigen genieten van deze pracht. Dan zie je de zachte kleuren door de sneeuw heen opduiken, dan zie je het bijzondere van deze boomstammen.

De trein zorgt voor een mooie omkadering waardoor het chaotische beeld op de achtergrond verdwenen is. Het zorgt voor rust in de foto waardoor de voorgrond beter tot z’n recht komt.

Ik hoef niet altijd omringd te worden door anderen… Het stelt me soms beter in staat om me te blijven verwonderen. Het gesproken woord hoeft niet steeds de bovenhand te hebben…

When snow falls, nature listens

04 When snow falls, nature listens

Toen ik deze ochtend wakker werd lag er een mooi sneeuwtapijt in de tuin. En als er in West-Vlaanderen sneeuw ligt, dan kan dat maar één iets betekenen. Alle plannen laten varen, me warm induffelen, het fototoestel nemen en er op uit trekken. Gelukkig heb ik zo gehandeld want een paar uur later was er van een sneeuwtapijt geen sprake meer…

Ik had deze winter al heel wat mooie winterplaatjes uit de Ardennen en uit Nederland zien passeren. Wat was ik blij dat ik hier in de buurt ook enkele winterse plaatjes kon schieten. Ook al was het licht niet ideaal…

Toen ik met m’n fototoestel rond wandelde en deze brievenbus zag, wist ik dat ik dit absoluut op de foto wilde. Het rood stak zo mooi af tegen het wit van de sneeuw. Met de besneeuwde velden op de achtergrond.

Niet alleen de kleur was zo mooi. Ik vond deze brievenbus ook zo mooi als symbool. Symbool voor een tijd die voorbij vliegt. Bijna letterlijk. Ik herinner me nog dat het vroeger altijd uit kijken was naar een kaartje of een brief in de brievenbus. Openen, lezen, het een mooie plaats geven, eventueel nog eens herlezen. Je had er langere tijd plezier van.

De communicatie van tegenwoordig is zo vluchtig geworden. Er wordt minder over woorden nagedacht. Ze vliegen zomaar op de sociale media. Liefst niet te veel woorden, want anders worden ze toch niet gelezen. En als je ze niet snel genoeg leest, dan zijn ze alweer verdwenen tussen de honderden andere ‘posts’.

Geef mij maar een goede ouderwetse postkaart…