A walk in the evening

36 A walk in the evening

Ik kan bijzonder genieten van een mooie avondwandeling, met een laagstaande zon, en met heerlijk uitgestrekte zichten. Dat kan bij mij in de omgeving zijn (in de uitgestrekte polders) of langs het strand.

Ondertussen heeft de herfst al lang zijn intrede gedaan, ook al werden we nog lang verwend met mooie avonden. Enerzijds wordt het vanaf nu wat ‘moeilijker’ om zo’n mooie avonden te beleven, vooral omdat het veel vroeger donker wordt en de tijd dus vaak ontbreekt.

Anderzijds kan de zon nog voor heel mooi en zacht licht zorgen tijdens  de herfst en de winter. Iets om naar uit te kijken op de dagen dat er tijd voor handen is, en het weer wil mee zitten.

Intussen geniet ik nog na met deze mooie foto…

Wave after wave

2018 Breskens 01

Ik ben een zwijgzaam iemand. Reeds van jongs af aan. ‘Spreken is zilver, zwijgen is goud’ leek me wel een goede leuze.

Maar met ouder worden, kreeg ik steeds vaker het advies om meer m’n mond open te doen, om vaker te zeggen wat er op m’n lever ligt, dat m’n ideeën er echt wel toe doen.

Dus besloot ik enkele jaren geleden om dit advies ter harte te nemen in bepaalde kwesties. Ik sprak vaker, de ene keer al wat zachter dan de andere keer. Ik deelde m’n mening, ik kwam uit voor m’n ideeën, ik liet verstaan waar ik voor stond.

Nu, terug kijkend op die periode, kom ik steeds opnieuw tot de vaststelling dat m’n frustratie enkel maar gegroeid is. Het spreken heeft me geen beterschap gebracht, heeft me niet gelukkiger gemaakt. Integendeel soms. De grootste frustratie die keer op keer terug keerde is het feit dat ik niet gehoord werd, dat ik niet begrepen werd. M’n woorden gingen zo vaak in lucht op.

Dus heb ik besloten om terug te keren naar m’n aloude wijsheid ‘spreken is zilver, zwijgen is goud’. Ik hoef niet meer gehoord te worden. Ik hoef niet over alles een mening te hebben.

M’n woorden zal ik voorbehouden aan degenen die nog met plezier hun oren gebruiken waarvoor ze dienen. Andere woorden zijn enkel maar energieverspilling en leveren hoogstens frustratie op.

Laat de golven maar komen en gaan… Ik zal ze wel aanschouwen.

Sometimes you have to get some distance to gain perspective on life

002 Sometimes you have to get some distance to gain perspective on life

De wereld vanop een afstand bekijken is heerlijk. Je ziet zoveel mooie structuren, mooie lijnen, mooie patronen. Het werkt heel ontspannend om even geen deel te moeten uit maken van de wereld zelf.

Een andere kijk, een ander perspectief werkt bijzonder verfrissend. Je verliest je niet langer in details. Je hoeft even geen actie te ondernemen en je mag gewoon genieten van die andere blik.

Ik zou wat vaker afstand mogen nemen…

See with wondering eyes

008 See with wondering eyes

Op de warmste dag van het jaar heb je twee opties: binnen blijven of koelere oorden op zoeken. Deze keer koos ik voor de tweede optie. Aan zee is het op zo’n dagen net iets aangenamer, iets draaglijker. Maar druk bezette stranden zijn niet aan mij besteed en dus trok ik naar Zeeland 🙂

Een heerlijk zacht briesje, mooi zacht licht, rustige stranden waar je de zee nog ten volle kan ruiken (in plaats van zonnecrème), waar je nog zalig kan luisteren naar de golven en de meeuwen (in plaats van het gekrioel van een overbevolkt strand).

En dan komt er nog een vrolijke meid in een roos jurkje voor je camera. Zo’n vrolijk meisje dat nog vol verwondering geniet van al het moois om zich heen. Zo’n vrolijk meisje dat spontaan haar enthousiasme weet te uiten met open armen.

Zo’n vrolijk meisje dat spontaan een vrolijke lach op m’n gezicht tovert 🙂

One day at a time

16 One day at a time

Een heel leven lang wordt je op de één of andere manier ingepeperd dat je zelf je eigen toekomst kan creëren. Als je maar hard genoeg werkt, als je maar bereid bent om een goed mens te zijn (want goedheid wordt beloond), als je maar bereid bent opofferingen te leveren, als je maar blijft geloven, als je …

Maar geleidelijk aan stel je vast dat het leven niet zo maakbaar is als ze je altijd wijs hebben gemaakt. Veel dromen komen niet uit, hoe hard je ook je best doet. Desillusies blijken minstens even vaak deel uit te maken van het leven.

Dan is het zoeken naar een vernieuwd evenwicht. Enerzijds dromen en verwachtingen los laten. Anderzijds met volle moed verder leven en het beste maken van elke dag zodat het leven toch de moeite waard blijft.

En de toekomst laten zijn voor wat het is … want het leven loopt maar zelden zoals gepland, gehoopt of verwacht.

Deze zienswijze kan ook opportuniteiten bieden. Er moet niets meer. Je mag gewoon leven. Elke dag opnieuw.

En wie weet komen sommige dromen vanzelf uit. Zonder iets te forceren.

Our own little world

06 Our own little world

Het lijkt alsof dit koppel zich bevindt op een verlaten strand. Maar niets is minder waar. Achter mij krioelt het van het volk maar het was laag water waardoor maar weinigen de moeite namen om zich in het water te begeven.

Dit koppel trekt zich helemaal terug uit de massa en creëert hun eigen kleine wereld. Een wereld die enkel maar bestaat uit hun tweeën en de zee die zich voor hen uit strekt. Het toont dat ze blij zijn met elkaar als koppel, dat ze niemand anders nodig hebben om gelukkig te zijn. Ze genieten van hun eigen wereld.

Dat vind ik zo mooi aan de liefde. Dat je genoeg hebt aan elkaar…

Blériot-Plage

2017 Côte d'Opale 13

Deze foto nam ik op een strand in de buurt van Calais: Blériot-Plage. Het strand werd vernoemd naar de bekende luchtvaartpionier Louis Blériot. In 1909 slaagde deze man er als eerste in om het Kanaal tussen Frankrijk en Engeland over te steken met het vliegtuig. Niet ver hiervandaan steeg hij op vanuit een weiland.

Toen ik op het strand aan kwam was er net een onweer voorbij gekomen. Maar stilaan trok de lucht open waardoor deze mooie wolkenpartij ontstond. In combinatie met de onregelmatige en ongelijke strandcabines zorgt het voor een ‘kleurrijke’ zwart-wit foto.

Dreaming of far-away places

11 Dreaming of far-away places

Zo’n foto die lekker exotisch aan doet maar toch dicht bij genomen is, aan de Opaalkust in Frankrijk. Zo’n foto die je zalig doet weg dromen, die je weg neemt uit de realiteit.

Als je veel van jezelf aan anderen geeft, dan is het soms nodig om van richting te veranderen. Zeker als het ‘weg geven aan anderen’ meer en meer als een vanzelfsprekendheid wordt beschouwd. Van richting veranderen betekent in dit geval ‘geven aan jezelf’. Voor mij persoonlijk komt dit neer op ‘iets creëren voor mezelf’ in plaats van ‘presteren voor een ander’.

Zoals het creëren van een foto die ik zelf graag zie, zoals deze foto. Een foto die me weg neemt naar mooiere bestemmingen, en vooral ‘warmere’ bestemmingen. Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk.