Straight roads do not make skilful drivers

004 Straight roads do not make skilful drivers

Gehavende klompen, met butsen en krassen. Ze wijzen op een geleefd leven. Deze mensen hebben niet gekozen voor een snelweg, maar voor mooie, trage aardewegen met hier en daar een put en een steen op de weg. Weliswaar wegen die ook geflankeerd worden door kleurrijke bloemen, waar je even op adem mag komen en mag genieten van een mooi uitzicht. Wegen waar je je tijd mag nemen om het leven te ervaren…

De putten en de bulten vervloeken we onderweg meer dan eens, maar ze maken ons tot wie we zijn. Het zijn die wegmarkeringen die levenswijsheid creëren. Zij zorgen er voor dat we andere beslissingen durven nemen dan vroeger, dat we met meer mededogen naar het leven en naar onszelf kijken.

Ook al verlangen we vaak naar die geasfalteerde snelweg, zonder putten en zonder hindernissen. Het is echter een weg zonder kleurrijke bloemen langs de weg, een weg waarop we voorbij ‘moeten’ flitsen , waar we niet even aan de kant mogen staan om van het mooie te genieten, waar we de tijd niet mogen nemen om even te vertragen.

Met ouder worden leer je die authentieke wegen beter te waarderen… We nemen vrede met de kleine oneffenheden en de vele bochten, omdat deze wegen nu eenmaal een veel grotere levenswaarde herbergen…

I walk on with hope in my heart

02 I walk on with hope in my heart

Het motto dat ik hanteer op deze blog begint met “take time”. Dat is niet zomaar gekozen, maar heel doelbewust. Het betekent natuurlijk ‘tijd nemen’ voor de dingen die je graag doet. Maar het verwijst ook naar ‘traagheid’.

Net zoals bomen de tijd nemen om te groeien, ondanks wat er rondom hen gebeurt. Ze groeien op hun eigen tempo. Traagheid maakt gewoon deel uit van hun bestaan. Zo hou ik niet alleen van stilte en rust maar ook van traagheid op een bepaalde manier.

Mijn hobby’s zijn vaak verweven met traagheid. Bij het fotograferen werk ik graag met een statief. Maar ook bij straatfotografie hou ik van traagheid. Niet snel op een knopje drukken. Maar mezelf eerst onderdompelen in de omgeving, kijken wat er me raakt, kijken naar de schoonheid van de buurt waarin ik vertoef. Tijd maken om te vertragen.

Ook in de keuken hou ik van die traagheid. Schotels die urenlang staan te sudderen zijn m’n favorieten. Maar ook voor het bakken van een taart neem ik graag m’n tijd. Zelfs eten doe ik vaak veel trager dan anderen. Genieten van al die smaken. Proeven wat ik in m’n mond steek.

Maar ook wandelen, lezen, … Ik neem er zo graag m’n tijd voor. Opgaan in het moment. Intens beleven van binnenuit.

En hoe meer de samenleving wil versnellen, hoe vaker ik die traagheid bewust op zoek. Kwestie van die balans in evenwicht te houden…