Never stop wondering

05 Never stop wondering

Jarenlang reed ik wekelijks langs dit steegje voorbij. Telkens beloofde ik mezelf er zeker eens te stoppen om dit op de gevoelige plaat vast te leggen. Uiteindelijk stopte ik er geen enkele keer…

Sinds mijn verhuis van twee jaar geleden kom ik er nog zelden langs. Tot ik er de laatste maand twee maal speciaal heen reed om dit steegje te fotograferen in verschillende weersomstandigheden. Een eerste keer in dichte mist: I walk on with hope in my heart. En deze keer onder een dun laagje sneeuw.

Voor deze foto trok ik er in m’n eentje op uit. Als je alleen op stap gaat of met iemand waarbij je stil kan en mag zijn, dan heb je veel meer oog voor het mooie van de natuur. Dan kunnen al je zintuigen genieten van deze pracht. Dan zie je de zachte kleuren door de sneeuw heen opduiken, dan zie je het bijzondere van deze boomstammen.

De trein zorgt voor een mooie omkadering waardoor het chaotische beeld op de achtergrond verdwenen is. Het zorgt voor rust in de foto waardoor de voorgrond beter tot z’n recht komt.

Ik hoef niet altijd omringd te worden door anderen… Het stelt me soms beter in staat om me te blijven verwonderen. Het gesproken woord hoeft niet steeds de bovenhand te hebben…

I walk on with hope in my heart

02 I walk on with hope in my heart

Het motto dat ik hanteer op deze blog begint met “take time”. Dat is niet zomaar gekozen, maar heel doelbewust. Het betekent natuurlijk ‘tijd nemen’ voor de dingen die je graag doet. Maar het verwijst ook naar ‘traagheid’.

Net zoals bomen de tijd nemen om te groeien, ondanks wat er rondom hen gebeurt. Ze groeien op hun eigen tempo. Traagheid maakt gewoon deel uit van hun bestaan. Zo hou ik niet alleen van stilte en rust maar ook van traagheid op een bepaalde manier.

Mijn hobby’s zijn vaak verweven met traagheid. Bij het fotograferen werk ik graag met een statief. Maar ook bij straatfotografie hou ik van traagheid. Niet snel op een knopje drukken. Maar mezelf eerst onderdompelen in de omgeving, kijken wat er me raakt, kijken naar de schoonheid van de buurt waarin ik vertoef. Tijd maken om te vertragen.

Ook in de keuken hou ik van die traagheid. Schotels die urenlang staan te sudderen zijn m’n favorieten. Maar ook voor het bakken van een taart neem ik graag m’n tijd. Zelfs eten doe ik vaak veel trager dan anderen. Genieten van al die smaken. Proeven wat ik in m’n mond steek.

Maar ook wandelen, lezen, … Ik neem er zo graag m’n tijd voor. Opgaan in het moment. Intens beleven van binnenuit.

En hoe meer de samenleving wil versnellen, hoe vaker ik die traagheid bewust op zoek. Kwestie van die balans in evenwicht te houden…