A walk in the evening

36 A walk in the evening

Ik kan bijzonder genieten van een mooie avondwandeling, met een laagstaande zon, en met heerlijk uitgestrekte zichten. Dat kan bij mij in de omgeving zijn (in de uitgestrekte polders) of langs het strand.

Ondertussen heeft de herfst al lang zijn intrede gedaan, ook al werden we nog lang verwend met mooie avonden. Enerzijds wordt het vanaf nu wat ‘moeilijker’ om zo’n mooie avonden te beleven, vooral omdat het veel vroeger donker wordt en de tijd dus vaak ontbreekt.

Anderzijds kan de zon nog voor heel mooi en zacht licht zorgen tijdens  de herfst en de winter. Iets om naar uit te kijken op de dagen dat er tijd voor handen is, en het weer wil mee zitten.

Intussen geniet ik nog na met deze mooie foto…

The biggest challenge of life is to be yourself…

011 The biggest challenge of life is to be yourself

The biggest challenge of life is to be yourself in a world that is trying to make you like everyone else.

Ik vertoef vaak in een wereld waar ‘spreken’ de norm is, waar ‘luidruchtig’ zijn meer aanvaard wordt dan iemand die wat stiller is van aard. Een wereld waarin ‘zot doen’ als het nieuwe walhalla wordt beschouwd. Hoe zotter, hoe liever men het heeft. Hoe meer lawaai, hoe beter.

En dan is het niet eenvoudig om jezelf te zijn, te worden of te blijven. Toch niet als je wat anders bent. Als je wat stiller van aard bent.

Het is dan een grote uitdaging om jezelf tot bloei te brengen op je eigen manier. Om te genieten van datgene wat jou gelukkig maakt, waar je vrolijk van wordt, waar je hart een vreugdesprong van maakt. Ook al wijkt het zo ver af van datgene wat gangbaar is, van datgene wat zovelen als ‘normaal’ beschouwen.

Maar geleidelijk aan creëer je de durf om de wereld te laten draaien zoals ze is, de durf om je eigen weg te gaan…

Het paard van Marken

003 Het paard van Marken

Het mooie van een foto is dat het niet alleen een weergave van een bepaald beeld is, maar dat het ook opnieuw de sfeer van het moment terug naar boven brengt.

Marken is een schiereiland in het noorden van Nederland. Je plaatst er je wagen in het begin van het eiland, verdere verplaatsingen doe je er te voet of met de fiets. Deze vuurtoren bevindt aan de andere kant van het schiereiland waardoor het niet platgelopen wordt. De meeste mensen blijven hangen in de haven (dicht bij het parkeerterrein). Nochtans is het de wandeling dubbel en dik waard.

Het weinige volk maakt de sfeer bij de vuurtoren bijzonder. De vuurtoren kreeg de naam ‘het paard van Marken’ en wordt nog steeds bewoond.

Wat een ongelooflijke plaats om daar te wonen. Rondom rond alleen maar water, waar je de natuur van zo dicht bij kan beleven en de seizoenen intens kan ervaren, de seizoenen zoals ze zijn. Een immense rustige vlakte in de zomer, met vele bootjes die op en neer varen. Woeste stormen in de herfst. Kruiend ijs in de winter die er veel kouder is dan bij ons (in West-Vlaanderen). De lente die terug voor rustiger water zorgt.

En dan een veelheid van schitterend licht. In elk seizoen anders. Op elk moment van de dag anders. Telkens een andere zonsopgang en zonsondergang…

Wat een unieke plek om daar te wonen en te leven.

Wave after wave

2018 Breskens 01

Ik ben een zwijgzaam iemand. Reeds van jongs af aan. ‘Spreken is zilver, zwijgen is goud’ leek me wel een goede leuze.

Maar met ouder worden, kreeg ik steeds vaker het advies om meer m’n mond open te doen, om vaker te zeggen wat er op m’n lever ligt, dat m’n ideeën er echt wel toe doen.

Dus besloot ik enkele jaren geleden om dit advies ter harte te nemen in bepaalde kwesties. Ik sprak vaker, de ene keer al wat zachter dan de andere keer. Ik deelde m’n mening, ik kwam uit voor m’n ideeën, ik liet verstaan waar ik voor stond.

Nu, terug kijkend op die periode, kom ik steeds opnieuw tot de vaststelling dat m’n frustratie enkel maar gegroeid is. Het spreken heeft me geen beterschap gebracht, heeft me niet gelukkiger gemaakt. Integendeel soms. De grootste frustratie die keer op keer terug keerde is het feit dat ik niet gehoord werd, dat ik niet begrepen werd. M’n woorden gingen zo vaak in lucht op.

Dus heb ik besloten om terug te keren naar m’n aloude wijsheid ‘spreken is zilver, zwijgen is goud’. Ik hoef niet meer gehoord te worden. Ik hoef niet over alles een mening te hebben.

M’n woorden zal ik voorbehouden aan degenen die nog met plezier hun oren gebruiken waarvoor ze dienen. Andere woorden zijn enkel maar energieverspilling en leveren hoogstens frustratie op.

Laat de golven maar komen en gaan… Ik zal ze wel aanschouwen.

Sometimes you have to get some distance to gain perspective on life

002 Sometimes you have to get some distance to gain perspective on life

De wereld vanop een afstand bekijken is heerlijk. Je ziet zoveel mooie structuren, mooie lijnen, mooie patronen. Het werkt heel ontspannend om even geen deel te moeten uit maken van de wereld zelf.

Een andere kijk, een ander perspectief werkt bijzonder verfrissend. Je verliest je niet langer in details. Je hoeft even geen actie te ondernemen en je mag gewoon genieten van die andere blik.

Ik zou wat vaker afstand mogen nemen…

See with wondering eyes

008 See with wondering eyes

Op de warmste dag van het jaar heb je twee opties: binnen blijven of koelere oorden op zoeken. Deze keer koos ik voor de tweede optie. Aan zee is het op zo’n dagen net iets aangenamer, iets draaglijker. Maar druk bezette stranden zijn niet aan mij besteed en dus trok ik naar Zeeland 🙂

Een heerlijk zacht briesje, mooi zacht licht, rustige stranden waar je de zee nog ten volle kan ruiken (in plaats van zonnecrème), waar je nog zalig kan luisteren naar de golven en de meeuwen (in plaats van het gekrioel van een overbevolkt strand).

En dan komt er nog een vrolijke meid in een roos jurkje voor je camera. Zo’n vrolijk meisje dat nog vol verwondering geniet van al het moois om zich heen. Zo’n vrolijk meisje dat spontaan haar enthousiasme weet te uiten met open armen.

Zo’n vrolijk meisje dat spontaan een vrolijke lach op m’n gezicht tovert 🙂

The gate to freedom

005 The gate to freedom

Na wekenlang somber en mistroostig weer werd eindelijk nog eens een zonnige dag voorspeld. Dus trok ik richting Retranchement.

Retranchement bevindt zich tussen Knokke-Heist en Cadzand. Als het eb is kan je over het strand over de grens tussen België en Nederland wandelen. Nu was het echter vloed. Veel keuze had ik dus niet 🙂 Het werd dus richting Cadzand.

Deze speciale paaltjes hebben er echter voor gezorgd dat ik niet ver geraakt ben. Meestal vind je hier aan de Zeeuwse kust paaltjes die op een rechte lijn de zee in lopen. Deze hadden een andere vorm en dat beviel me wel. Daar kon ik wat spelen met lange sluitertijden. Des te meer omdat de kleuren mij wel aanspraken.

Als je verder richting Cadzand loopt dan zie je dat de hoogbouw aan de Belgische kust Nederland besmet heeft. Jammer genoeg. Het is net de weidsheid van de natuur, zowel over zee als over land, die me ongelooflijk aanspreekt in Zeeland. Hier kan je nog echt wandelen zonder horden toeristen tegen te komen. Je ervaart er letterlijk en figuurlijk de vrijheid van de natuur.

En deze paaltjes vormen een mooie toegangspoort tot die vrijheid…

One day at a time

16 One day at a time

Een heel leven lang wordt je op de één of andere manier ingepeperd dat je zelf je eigen toekomst kan creëren. Als je maar hard genoeg werkt, als je maar bereid bent om een goed mens te zijn (want goedheid wordt beloond), als je maar bereid bent opofferingen te leveren, als je maar blijft geloven, als je …

Maar geleidelijk aan stel je vast dat het leven niet zo maakbaar is als ze je altijd wijs hebben gemaakt. Veel dromen komen niet uit, hoe hard je ook je best doet. Desillusies blijken minstens even vaak deel uit te maken van het leven.

Dan is het zoeken naar een vernieuwd evenwicht. Enerzijds dromen en verwachtingen los laten. Anderzijds met volle moed verder leven en het beste maken van elke dag zodat het leven toch de moeite waard blijft.

En de toekomst laten zijn voor wat het is … want het leven loopt maar zelden zoals gepland, gehoopt of verwacht.

Deze zienswijze kan ook opportuniteiten bieden. Er moet niets meer. Je mag gewoon leven. Elke dag opnieuw.

En wie weet komen sommige dromen vanzelf uit. Zonder iets te forceren.