Our own little world

06 Our own little world

Het lijkt alsof dit koppel zich bevindt op een verlaten strand. Maar niets is minder waar. Achter mij krioelt het van het volk maar het was laag water waardoor maar weinigen de moeite namen om zich in het water te begeven.

Dit koppel trekt zich helemaal terug uit de massa en creëert hun eigen kleine wereld. Een wereld die enkel maar bestaat uit hun tweeën en de zee die zich voor hen uit strekt. Het toont dat ze blij zijn met elkaar als koppel, dat ze niemand anders nodig hebben om gelukkig te zijn. Ze genieten van hun eigen wereld.

Dat vind ik zo mooi aan de liefde. Dat je genoeg hebt aan elkaar…

Something beautiful is on the horizon

2017 Nieuwpoort 02

Naar de horizon staren vind ik ongelooflijk rustgevend. Mensen zoeken vaak rust in meditatie of yoga. Maar niets is effectiever dan het turen naar de horizon. Alleen of met z’n twee.

Het is de beste manier om muizenissen uit m’n hoofd te verdrijven. Staren naar de horizon, weidse vergezichten, de ruimte van de natuur om je heen…

Na een tijdje vertraagt je ademhaling en voel je de rust in je weer keren. Zonder iets te moeten forceren. Zonder je op iets te moeten focussen. Het gaat van zelf. Het laadt de batterijen weer op.

Die horizon heeft iets magisch…

Een foto zonder mensen en zonder golven

12 Een foto zonder mensen en zonder golven

Een zachte avond was voorspeld. Dus trok ik richting Nieuwpoort en zocht ik een mooie plaats om me op te stellen. Ik koos een golfbreker uit, plaatste m’n statief, maakte een compositie en stelde de nodige instellingen in. En toen… koos een groep jonge enthousiastelingen dezelfde golfbreker uit als hun favoriete speelterrein…

Al gauw knoopten ze een gesprek aan. Of ze me konden plezieren door voor mij te poseren? Of konden ze een foto van mij maken? Ik maakte hen vriendelijk duidelijk dat ik voor een foto ging zonder mensen. Verbaasde blikken alom. Hoe kan een foto zonder mensen interessant zijn? Ze vroegen wat ik dan wel wilde fotograferen? ‘Een foto zonder golven…’ probeerde ik. Nog meer verbaasde blikken.

Uiteindelijk maakten ze allemaal plaats zodat ik m’n foto’s kon nemen zoals ik het wilde, in de veronderstelling dat dit maar een paar minuten zou duren. Nieuwsgierig keken ze van achter de camera mee. Hopend op een antwoord op hun vraag: “Waarom wil iemand een foto maken zonder mensen en zonder golven? Wat is daar nu ‘spannend’ aan?”.

Uiteindelijk besloot ik om later op de avond terug te keren naar deze golfbreker. Intussen gaf ik hen hun speelterrein terug. Toen ik later terug keerde naar de golfbreker was het water verder weg getrokken. En waren deze rotsen te voorschijn gekomen. En ondertussen waren de jongeren ook verdwenen. Zonder antwoord op hun vraag…

Zo kon ik dit mooie beeld ‘schieten’…

Pearls at the bottom of the sea

2017 Nieuwpoort 04

Soms zijn er situaties waarin je je heel onmachtig voelt, waarbij je steeds meer de controle verliest, waarop je helemaal geen invloed kunt uitoefenen. Waarin je alleen maar kan ondergaan…

Dan heb ik wel vaker de neiging om toch te proberen boven water te blijven, te spartelen, wild om me heen te slaan. Tot je de strijd opgeeft, je overgeeft aan het water dat je mee neemt tot op de bodem van de zee. En dan kom je tot de vaststelling, tegen alle verwachtingen in, dat het er ook goed vertoeven is. Je krijgt terug oog voor het mooie om je heen, daar waar het gespartel het water vertroebelde en het zicht op al dat moois weg nam.

De rust keert terug, in je hoofd én in je hart. Dan merk je dat in die nieuwe omstandigheden ook mooie dingen te rapen zijn. Ook al vereist het vaak een andere blik. Maar als je het een kans geeft, als je er in slaagt om te aanvaarden dat je op bepaalde zaken geen invloed hebt, dan merk je dat er op de bodem van de zee ook parels te vinden zijn…

Dreaming of far-away places

11 Dreaming of far-away places

Zo’n foto die lekker exotisch aan doet maar toch dicht bij genomen is, aan de Opaalkust in Frankrijk. Zo’n foto die je zalig doet weg dromen, die je weg neemt uit de realiteit.

Als je veel van jezelf aan anderen geeft, dan is het soms nodig om van richting te veranderen. Zeker als het ‘weg geven aan anderen’ meer en meer als een vanzelfsprekendheid wordt beschouwd. Van richting veranderen betekent in dit geval ‘geven aan jezelf’. Voor mij persoonlijk komt dit neer op ‘iets creëren voor mezelf’ in plaats van ‘presteren voor een ander’.

Zoals het creëren van een foto die ik zelf graag zie, zoals deze foto. Een foto die me weg neemt naar mooiere bestemmingen, en vooral ‘warmere’ bestemmingen. Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk.

Feu de Saint-Pol

08 Feu de Saint-Pol

Deze foto toont een mooi, rustig, idyllisch tafereel. Zachte kleuren die de zomer en de vakantiesfeer extra benadrukken.

Maar niets is wat het lijkt. Op deze plaats vonden gruwelijke taferelen plaats tijdens de tweede wereldoorlog, in 1940. Geallieerden uit Groot-Brittannië, België, Canada en Frankrijk stonden massaal op het strand van Duinkerke, omsingeld door Duitse soldaten, wachtend op een schip of een bootje uit Groot-Brittannië dat hen zou weg halen uit deze hel. Angst, koude, honger, lijden overal om hen heen…

In niets leek het op dit vredige tafereel. En toch gaat het om één en dezelfde plaats.

Niets is wat het lijkt. Zoals bij de mens. Iedereen kent z’n goede momenten én z’n minder goede momenten…

Het blauwe uurtje

11 Het blauwe uurtje

Deze foto is genomen tijdens het blauwe uurtje. Dat is wel heel duidelijk op de foto te zien 🙂

De meeste mensen beschouwen de zonsondergang aan zee als een hoogtepunt van de avond. En nadien keren ze vaak op hun stappen terug. Maar eigenlijk begint dan pas het mooiste uurtje van de avond. Alles kleurt in een blauw licht. Echt adembenemend.

Zeker als je kan fotograferen met een lange sluitertijd (op een statief dus) dan kan je echt prachtige foto’s maken. Door een foto een minuut lang of soms zelfs meerdere minuten te belichten verdwijnt alle beweging. Daardoor krijg je dit ‘zijden’ zeespiegeloppervlak in plaats van golven.

Het geeft het beeld weer van een prachtige zachte en rustige avond…

De paardenvissers

05 De paardenvissers

Een bezoekje aan de paardenvissers stond al langer op m’n verlanglijstje. De garnaalvissers te paard uit Oostduinkerke werden door de Unesco eind 2013 opgenomen in de lijst van immaterieel cultureel erfgoed van de mensheid. Oostduinkerke is wereldwijd de enige kustplaats waar de garnaalvisserij te paard nog bestaat. Enkele jaren geleden waren er nog maar drie paardenvissers, nu zijn er terug 16.

Ik heb ontzettend veel bewondering voor deze harde stiel. De dag dat ik hen bezocht stond er heel veel wind. Zoveel wind dat iedereen, ik zelf ook, tegen de wind in moest beuken om vooruit te gaan. Maar zelfs in deze omstandigheden gaan ze te paard de zee in. Ongelooflijk met welke kracht paard én visser zich staande weten te houden in het woelige water…

Let me breathe

05 Let me breathe

Hoog op de top van de Cap Blanc-Nez, met de wind in de haren, de neus in de zeelucht, de geur van het zeewater, het ruisen van de golven, de warmte van de zon op de huid, ogen die ontspannen met die prachtige vergezichten 🙂

Eindeloos turen in de zee, afgewisseld met die mooie groene landschappen en de kliffen… Wat kan de natuur toch prachtig zijn.

Dit zijn van die uitstapjes waar je tonnen energie van krijgt, die eindeloos mogen duren en waar je steeds naar toe kunt terug keren omdat het nooit verveelt.

De foto’s zorgen dan voor mooie herinneringen waardoor het warme gevoel je terug opnieuw vervult… Instant geluk, keer op keer…